خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده استخس و خاری است که از موج به ساحل مانده است

اثری کز من بی نام و نشان هست و بجاستگل خونی است که بر دامن قاتل مانده است

نیست یک دل که در او گوهر انصاف بودصدفی چند درین دامن ساحل مانده است

منزل دور به غیرت فکند رهرو رادل ز نزدیکی راه است که کاهل مانده است

خشک مغزان گهر از بحر به ساحل بردندکشتی ماست که در دامن ساحل مانده است

چیست خشت و گل فانی که بر آن تکیه کننداثر آن است که از مردم کامل مانده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رسته گشتند ز زندان جهان یک جهتانمهره ماست که در ششدر باطل مانده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring