چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟آرزو در سینه من چند زندانی بود؟

می شود ز اشک ندامت دانه امید سبزسرخ رویی لاله باغ پشیمانی بود

کو جنون تا سر به صحرایم دهد چون گردباد؟تا به کی کس نقش دیوار تن آسانی بود؟

خار را بر دامن اهل تجرد دست نیستجامه فتحی که می گویند، عریانی بود

جبهه وا کرده یک گل در گلستانت نهشتباغبان باغ باید غنچه پیشانی بود

سبزه زیر سنگ نتوانست قامت راست کردچون امید سرفرازی با گرانجانی بود؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از کشاکش صائب ارباب تجرد فارغندخار را کی دست بر دامان عریانی بود؟

Nə qədər dilbərimin zülfü pərişan olsun?Nə qədər sinəm evi arzuma zindan olsun?

Gözümün yaşı quru səhranı gülzar elədi,Məcnun harda gəzəcək, səhradan asan olsun?

Hansı divanədi, səhrada gəzər tufantək,Niyə divara şəkil çəkməyin asan olsun?

Paltarın yoxsa, yapışmaz ətəyə çöldə tikan,Ətəyi tutmaq üçün əldə bir imkan olsun.

Daşın altında bitən ot necə boy atsın axı,Bar verər onda ümid ki, ona meydan olsun.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Saib, əsrin əzabın dərk edə bilməz hər adam,Tikan hardan yapışar, gər adam üryan olsun.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love