چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟آرزو در سینه من چند زندانی بود؟

می شود ز اشک ندامت دانه امید سبزسرخ رویی لاله باغ پشیمانی بود

کو جنون تا سر به صحرایم دهد چون گردباد؟تا به کی کس نقش دیوار تن آسانی بود؟

خار را بر دامن اهل تجرد دست نیستجامه فتحی که می گویند، عریانی بود

جبهه وا کرده یک گل در گلستانت نهشتباغبان باغ باید غنچه پیشانی بود

سبزه زیر سنگ نتوانست قامت راست کردچون امید سرفرازی با گرانجانی بود؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از کشاکش صائب ارباب تجرد فارغندخار را کی دست بر دامان عریانی بود؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love