دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

بوی پیراهن نیامد، پیر کنعان تا نکرداز دو چشم خود در دولتسرای دل سفید

چشم ما آب سیاه آورد از بس انتظارتا شد از دامان صحرای طلب منزل سفید

حلقه بیرون در آتش است از نور شمعچون سپند ما تواند شد درین محفل سفید؟

شد زلخت دل یکی صد آبروی چشم ماکرد گوهر روی این دریای بی حاصل سفید

در جواب تلخ دادن ترشرویی می کنندچون شود در عهد این بی حاصلان سایل سفید؟

همت ما صرف در پرداز دل شد از جهانما همین یک خانه را کردیم ازین منزل سفید

گر به دریا سایه اندازد گلیم بخت مادر شبستان صدف گوهر شود مشکل سفید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کلک صائب تازه شد تا این غزل را نقش بستروی دهقان را کند سرسبزی حاصل سفید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets