بس که در سینه من تیر پی تیر آیدنفس از دل چو کشم ناله زنجیر آید

رشته طول امل را نتوان پیمودنقصه شوق محال است به تقریر آید

هیچ کس راه به سررشته تقدیر نبردچون سر زلف تو دردست به تدبیر آید؟

دل رم کرده ما را به نگاهی دریاباین نه صیدی است که دایم به سر تیر آید

رزق چون زود دهد دست بهم، زود رودنکنم شکوه اگر روزی من دیر آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از کاهکشان فلک اندیشه مکننیست چون جوهر مردی چه ز شمشیر آید؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets