درویش را ز خرقه صد پاره نیست عارمحضر به قدر مهر بود صاحب اعتبار

زنگ از جبین آینه صیقل نمی بردزینسان که می برد لب خامش ز دل غبار

گردید رشته آه ندامت ز زخم منسوزن شد از جراحتم انگشت زینهار

عیش جهان، نظر به غم بی شمار اوبرقی است کز سحاب شود گاهی آشکار

جوهر قبول پرتو منت نمی کندآتش برآورد ز دل خویشتن چنار

ز افتادگی به پله عزت توان رسیدبوی گل پیاده بود بر صبا سوار

از ریزش آبروی کریمان شود ز بادآب گهر بود ز چکیدن به یک قرار

دلهای صاف راست نگهبان ملایمتآیینه را ز موم بود آهنین حصار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دست نوازشی چو به زلف آشنا کنیغافل مشو ز صائب آشفته روزگار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love