ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان مننمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من

دل صیاد می لرزد به دام از دانه اشکمخطر دارد قفس از ناله آتش زبان من

ز عشق بی زوالی در خود آن گرمی گمان دارمکه مغز صد هما را سرمه سازد استخوان من

به چشم انتظارم گل فتاد از اشک یعقوبینمی آید ز مصر نیک بختی کاروان من

دو صد ابر بهاری در رکابش خوشه چین باشدبه صحرا چون خرامد گریه آتش عنان من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز زور طبع معنی آفرین صائب طمع دارمکه از طاق بلند عرش آویزد کمان من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring