زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهدبرون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گلچنان به خاک برابر نشد که من بی تو

بیا و صلح ده این همدمان دیرین راکه همچو روغن و آبند جان و تن بی تو

تو تا برون شده ای از چمن، ز لاله و گلهزار کاسه خون می خورد چمن بی تو

دگر چه طرف ز ایام می توان بستن؟که صبح عید کند جلوه کفن بی تو

شود ز شیشه خالی خمار می افزونغبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو

کجا رسد به تو پیغام ناتوانی من؟که تا رسیدن لب، خون شود سخن بی تو

تو رفته ای به غریبی و از پریشانیشده است شام غریبان مرا وطن بی تو

تبسم تو بود باغ دلگشای چمنچو غنچه سر به گریبان کشد چمن بی تو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به روی گرم تو ای نوبهار حسن قسمکه شد فسرده دل صائب از سخن بی تو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation