بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

مُهر بر لب زن که در خون غوطه (ور هرگز نساخت)زخمِ دندانِ پشیمانی لبِ خاموش را

چون صدف هر کس به غورِ بحرِ خاموشی رسیدکاسهٔ دریوزهٔ سیماب سازد گوش را

بازیِ همواریِ ظاهر مخور از دشمناننانِ سوزن‌دار پیش‌افکن سگِ خاموش را

ای ردا از دوشِ من بردار دستِ التفاتکرده‌ام وقفِ سبوی می‌پرستان دوش را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کِلکِ شکربار صائب بر سرِ شور آمده استتنگ شکر ساز یکسر پرده‌های گوش را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern