Vətən eşqi
Vətən gülşənləri görünür mənəŞeir bağım kimi, söz bağım kimi.Bir torpaq göstərin, güllər bitirsinMənim Azərbaycan torpağım kimi.
Əlimlə dirçəlir hər bağ, hər bağça,Burda yüz yaşlıya deməzlər qoca.Ellərin başını görürəm uca,Savalanım kimi, Şahdağım kimi.
Bir daha tarixi gətirək yada,Xalqım baş əyməyib ömründə yada.Bir ocaq göstərin mənə dünyadaMənim odu sönməz ocağım kimi!
Yurdumun günəşli səhərində mən;Tapmışam bəxtimi zəfərində mən.Görürəm dünyanın çox yerində mənDan yeri qızarır bayrağım kimi.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/suleyman-rustem-veten-esqi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Əziz qardaşım Abbas Zamanova*Salam, ey qəhrəman, ey şanlı Ərkim!
Şair sönməzəKim deyir dar gündə meydanlarda dinməz – şerimiz!Yox, döyüşlərdən zəfərsiz – mənim dönməz – şerimiz
Həsrətəmİllərdir ki, görüşünə həsrətəm,Ayrılıqdan bağrı dağlı qardaşım!
Məhəmmədlu AbbasiyəQırx il bundan əvvəl səninlə bir günGörüşdük Təbrizdə bir qardaş kimi.
Poems by other poets · Nature and spring
Ey dil, həmişə gərdişi-dövran gəlir keçər,Hər gün cəfa və möhnəti-hicran gəlir keçər,
Neyləyim, oldu bahar amma baharım gəlmədiNeyləyim, oldu bahar amma baharım gəlmədi,Gül açıldı gülşən icrə, gülüzarım gəlmədi.
Tarixگوهری حمدی که باشد از جواهر آبدارنشر باشد بر فضای در که پرورد کار
Haqq al-Yaqin, chapter 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.