Yenə o tanış səs, sehirkar sədaBənnanın qəlbini titrətdi birdən.Çəkic tutan əli qaldı havada,Sanki ayağı da üzüldü yerdən.

Başını qaldırıb baxdı yuxarı,Gördü həmin evdir, həmin pəncərə.Usta hörən gündən bu daş divarı,Ürəyi quş olub qondu o yerə.

Piano səslənir, qız dinir yenə,Asta çəkic vurur xeyli var, usta.Bacarsa divarı alıb çiyninə,Həmin pəncərəyə qaldırar usta.

Elə bir sürətlə o yüksəlir ki,Sanki dayanacaq al günəşlə tən.Ona elə gəlir ki, elə gəlir ki,Bir ulduz üzəcək əliylə göydən.

Usta çəkic vurur, qız dilləndikcəO, gücü, hünəri bu səsdən alır.Nəğmə dalğa-dalğa yerə endikcə,Bina pillə-pillə göyə ucalır.

Qız nəğmə oxuyur, usta sanır ki,Bu səs qanad açıb hər evin üstə.Ya susub bu səsi dinləyir Bakı,Ya da bütün Bakı dinir bu səsdə.

Qız nəğmə oxuyur, dil açır daşlar,Çəkicin səsi də nəğməyə dönür.Ustaya bu adi sənət ki, var,Daha da mənalı, şirin görünür.

Qız nəğmə oxuyur, təzə binanın,O, ilk nəğməsini eşidir sanki.Sabah bu mənzilə köçən ananın,Təşəkkür səsini eşidir sanki.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets