Ghazal 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1127

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1135

آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1149

شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1154

مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1155

سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده استمد احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1171

چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1176

رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1212

هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟یا به دل بردن کمر ماه تمامش تنگ بست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1217

نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1222

وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشستتا میسر بود در بزم جهان بی غم نشست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1223

دل به خون در انتظار وعده جانان نشستبر سر آتش به تمکین این چنین نتوان نشست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1224

ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکستمن شدم مستان خمار هر که را صهبا شکست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1256

صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیستهر که را در دل نباشد آه، مرد درد نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1265

کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1272

کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیستهیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1279

چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیستخط ریحان چون خط سبز تو بازیگوش نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1284

صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیستیک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بیش نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1294

هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1296

غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیستخواب چون افتاد سنگین حاجت پاسنگ نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1304

چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیستبوسه را رنگی ز لبهای می آشام تو نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1306

یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیسترحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1313

در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیستبرگ عیش این چمن جز دست بر هم سوده نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1315

ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1318

سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیستزینت آزادمردان غیر روی تازه نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1326

شورش سودای ما افلاک را معمور داشتپر نمک بود این نمکدان تا سر ما شور داشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1328

لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشتموج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت

Saib TabriziGhazal1 min