Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستمسر شوریده منصور را بر دار می بستم
Ghazal 5501اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردمهمان در خانه خود کعبه را ادراک می کردم
Ghazal 5503به هر حالی که باشد گرد گل همچون صبا گردمنیم نگهت که از گل در پریشانی جدا گردم
Ghazal 5507به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردمکه از لب تشنگی سیراب چون تبخال می گردم
Ghazal 5508ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردمز خاموشی گران چون گوهر سنجیده می گردم
Ghazal 5509به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردماگر خود در نیابم یک زمان دیوانه می گردم
Ghazal 5512دل صد پاره خود را به زلف یار می بندممن این اوراق را شیرازه از زنار می بندم
Ghazal 5513به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم
Ghazal 5515زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقمجهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم
Ghazal 5521چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارمکه بر گل می خرامم خاراگر در زیر پا دارم
Ghazal 5534من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارمعقیق نامدارم حق شهرت بر یمن دارم
Ghazal 5544غبار خط یارم توتیا در آستین دارمبه دامن نور بینایی جلا در آستین دارم
Ghazal 5546اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم
Ghazal 5547نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارممرا دریاب ای برق بلا تا حاصلی دارم
Ghazal 5549نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم
Ghazal 5551به دنیا دست از دامان عقبی برنمی دارمچو یوسف دیدگان ناز زلیخا برنمی دارم
Ghazal 5562نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشمز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم
Ghazal 5564ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم
Ghazal 5565دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشمبه خاطر آنچه می گردید شد یکجا فراموشم
Ghazal 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم
Ghazal 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم
Ghazal 5579ز خود دور آن پریرو را نمیدانم نمیدانمجدا ز بحر این جو را نمیدانم نمیدانم
Ghazal 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم
Ghazal 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار میبینمصفای طلعت آیینه از زنگار میبینم
Ghazal 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Ghazal 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Ghazal 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Ghazal 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Ghazal 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Ghazal 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم