Сабир Рустамханлы: О смерти
1937-ci ili vicdan ləkəsi ilə*keçənlərdən yaşayanlar var.*
Ölümə doğruMən ölümə getməsəm,Ölüm mənə gələcək!
Ölüm də bir işdiÖləcəyəmbu əlacsız sevgidən –
Bakı qəbul eləmirÖmrümün sonu gələ qəzada, – istəmirəm,Bu ölüm yox, zülümdü, cəzadı, istəmirəm!
GileyGiley xəstəliyi bürüyüb bizi,Bu boyda məmləkət giley içində.
Bu gecəBu od qismətini daşımaq çətin,Bu ruh həsrətini yaşamaq çətin,
ZirehBu bağda çiçəklər açardı,Yerinə şəhid məzarları əkilib.
Aydın Məmmədovun dəfn günündəYarıldı yerin köksü – əbədiyyət qapısı,Qəbirstanlıq yolları dolub-daşdı adamla.
Xəlil Rzaya mərsiyəQırx il öz kəfənini boğazında daşıdın,Sinəni səngər etdin, səngərlərdə yaşadın.
Yaşamaq inadıBu gecə öz qəbrim girib yuxuma –Sonuncu limana yan almış gəmi.
Ölüm mədhiyyəçiləriYurdu yağmalananyıxılan, duran.
Bu millət ölməyi bacarır hələŞərə meydan açan bir söz üstündə,Könlü şüşələnmiş bir qız üstündə,
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.