Саиб Тебризи: Эпоха Сефевидов
تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت
Касыда 39بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کنددر صدف گوهر ز خجلت چهره مرجانی کند
Касыда 40مردم به زرق طره دستار می روندخرمهره اند و در پی افسار می روند
Касыда 41خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش
Касыда 42زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین
Касыда 43زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نورز خال تازه کن داغهای لاله طور
Касыда 44اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم
Касыда 45اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Газель 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانهانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
Газель 2آنچنان کز رفتن گل خار میماند به جااز جوانی حسرت بسیار میماند به جا
Газель 3نغمه آرام از من دیوانه میسازد جداخواب را از دیده این افسانه میسازد جدا
Газель 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا
Газель 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا
Газель 6خط نمیسازد مرا زان لعل جانپرور جداتشنه کی گردد به تیغ موج از کوثر جدا؟
Газель 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا
Газель 8گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا
Газель 9میشوند از سردمهری دوستان از هم جدابرگها را میکند باد خزان از هم جدا
Газель 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جداموج را نتوان شمرد از بحر بی پایان جدا
Газель 11میرسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدامیخلد در دیدهٔ من هر نفس خاری جدا
Газель 12نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب رامانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را
Газель 13چشمِ روشن میدهد از کف دلِ بیتاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
Газель 14میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب راپردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
Газель 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من میکِشد از صلبِ آهن آب را
Газель 16غوطه در دریا دهد آتشعنانی آب رارزقِ خاکِ مرده میسازد گرانی آب را
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.