ز دور جنبش این چرخ سیمگون سیماچو سیم و زر شده گیر اشگ ما و چهره ما

چو زر و سیم شود اشگ این و چهره آنکه هست بسته این چرخ سیمگون سیما

مشعبدیست فلک مهره دزد و حقه تهیکه هر زمانی صد شعبده کند پیدا

خراس وار همی گردد و همی سایدستور وار مرا بر امید آب و گیا

ازین خراس خلاصی اگر بیافتمیرسیدمی به مقام علا مسیح آسا

ایا ملازم محنت به مهر نامحکمایا مزاحم مجلس به چهر نازیبا

بکش چراغ که خواهد عروس شب جلوهبکن نماز که در زد خروس روز لوا

سلاح خویش ز لاحول ساز زانکه تراغرور غول، سراسیمه کرد در صحرا

زمانه زحمت طوفان گرفت سرتاسرتو نوح وار در افگن سفینه در دریا

به آب و نار ملولی مکن که بر سر خلقشوی سزای ملامت به چار سوی بلا

ز دست آفت بر اوج چرخ شد عیسیز بیم زحمت بر کوه قاف شد عنقا

بساز توشه تقوی ز بهر راه که تورسی ز توشه تقوی به منزل الا

درین نشیب قناعت گزین که جعفرواربه نردبان قناعت پری برین بالا

چه سود با تو که از راه نطق نشناسیزبور خواندن داود را ز روی صدا

میان چون و چرا مانده ای و می گوییز بهر رد و قبولت حدیث چون و چرا

نه مرد کاری و آگه نیی که نتوان گفتحدیث چون و چرا در مقام خوف و رجا

ز دام چون و چرا سر برون بریم آخربه فضل ایزد و تفضیل خاتم الشعرا

ابوالفضایل خورشید حکمت افضل دینکه فخر اهل زمین است و تاج اهل سما

مسیح وقت و کلیم زمانه خاقانیکه عمر خضرش بادا و عصمت یحیی

ادب به مکتب او همچو طفل در ابجدخرد به مجلس او همچو قطره در دریا

نقود عالم از نقد عقل او موزونعقود گیتی در فضل علم او مجرا

وقوف یافته بر نامه بیاض و سوادفتوح یافته از جامه صباح و مسا

عریضه هنرش نقش کرده هفت اقلیمصحیفه ادبش ثبت کرده نه صحرا

نسیم مهر و وفاتش کشنده احبابسموم خشم و خلافش کشنده اعدا

به علم تابع طاسین و حامل حامیمبه فضل نایب یاسین و وارث طاها

دلش مدرس تدریس حکمت ادریسدرش مذکر تذکیر ذکراو ادنی

مبارزان سخن پیش او فگنده کلاهمناظران جهان پیش او دریده قبا

نموده موعظتش احتما و آنگاهیز نظم ریخته در حلقها شراب شفا

دماغ خشک معادی دین و سنت راشده کلام مفیدش طریفل سودا

ز هبر لخلخه ای اهل شرک و بدعت راطبیب وار به معجون نظم کرده دوا

به خانقاه تزهد ز بهر عز ابدنهاده سفره اسلام و داده بانگ صلا

زهی بزرگ حکیمی که از علوم تو شدجهان فضل به خوشی چو جنت الماوی

نداد شبه نو تأثیر اختر و ارکاننزاد مثل تو از نسل آدم و حوا

به حضرت تو تقرب کنند اهل علومکه هست حضرت تو عین عروة الوثقی

هر آنکسی که نبوید گل کرامت توبنفشه وار برون کش زبان او ز قفا

اگر لطایف لطفت کند به روس گذرو گر خلاصه خلقت برد به روم صبا

ز احترام تو زنار بگسلد کافربه اهتمام تو ناقوس بشکند ترسا

بزرگوارا بپذیر عذر من که نبودمرا به گفتن مدح تو زهره و یارا

به ابتدای سخن چون به شعر پیوستمنهیب شعر توام کرد سینه پر غوغا

چو نیست مدح ترا هیچ اول و مقطعبساط عجز فگندم به اول و مبدا

همیشه تا بنکوهند صورت نادانمدام تا بستایند سیرت دانا

جهان ملاء علوم تو باد در دنییخدای پار و معین تو یاد در عقبی

Bu dövr edən fələk, üzdən gümüş kimi görünən,Üzümə gözyaşımı simu-zər edibdir həmən.

Üzüylə gözyaşı altun-gümüş olar, əlbət.O kəs ki, kəc fələyə bağlı olmuş əvvəldən.

Fələk həm oğru və həm hoqqabaz, oyunbazdır,Çıxar o yüz oyun ilə bir anda mərəkədən.

Vurar o dövrə, əzər dənləri dəyirman tək,Su, od ümmidi ilə, mənsə düşmüşəm əldən.

Xilas olsam əgər bu ağır dəyirmandan,Məsih tək edərəm göyləri yəqin məskən.

Sən ey kədər kölgəsi, çirkinüzlü, bədtiynət,Sədaqətini danan, məclisə xələl gətirən!

Çırağı söndür, edə cilvə qoy gecə gəlini,Namaza dur ki, xoruz banladı səhər tezdən.

Götür silah kimi "lahövlə"ni qorunmaq üçün,Təkəbbürün dibinə yoxsa qərq olarsan sən.

Cahanı çulğadı tufan bəlası Nuh kimi,Gəmini sal dənizə, et iradəni yelkən!

Saqınma odla sudan, xalq üçün hədəf olsan –Məzəmmətə, qaxıca, yüz bəlaya tuş gəlsən.

Cəfa əlindən ucalmış fələklərə İsa,Sığındı Qafa o Simurğ zülmü möhnətdən.

Götür uzaq yola, azuqə eylə təqvanı,Çalış bu yolla həna mənzilinə tez yetəsən.

Qənaət ilə enişdə dayan ki, Cəfər təkBu nərdivanla uca bir məqama yüksələsən.

Zəburu sidqlə Davud əgər tilavət edir,Sənə nə faydası vardır, dilin ki bilməzsən?!

"Necə? Neçün?" arasında qalıbsan, ey qafil!Qəbula, rəddə cavab istəmə "Neçün? Necə?"dən!

Ayıq iş əhli deyilsənsə, söyləmək olmaz, –Məqami-xovfü ricanı belə sual edəsən.

"Neçün? Necə?" tələsindən xilas olaq axır, –Sonuncu şair ilə kirdigar fəzlindən.

Fəzilətin atası, hikmətin ulu günəşi,Fəzilət əhli alar fəzl Əfzələddindən.

Onunla fəxr eləyər yer üzündə cümlə bəşər,Qoyar göy əhli başa tac nüzmü nəsrindən!

Zəmanəmizdə Məsihü Kəlim Xaqani –Ömürdə Xızrdan üstün, həyada Yəhyadən!

Ədəb bir əbcədd olub eşq məktəbində onun,Ağıl yanında inan qətrədir damlacıqdı dəryadən.

Rəqəmləri onun ağlı olub nizama salan,Cahanı elmi onun qurtarar düyünlərdən.

Olubdur ağ-qaranın naməsinə çün agah,Açıb o pərdəni ki, gündüz ayrılır gecədən!

Hünər kitabına nəqş etdi yeddi iqlimi,Ədəb səhifəsi doqquz səmada səb edilən.

Qəzəb səmumi edər düşmənini xar, həlak,Vəfa nəsimi sevər dostları dalınca çəkən...

Önündə şeir bahadırları olub təslim,Sözünə valeh olur bu cahanda hər düşünən.

Nəsihətiylə o pəhrizə səsləyir, əmma –Şəfa şərabı içirdir o, xəlqə şerindən.

Quru damağına din, ənənə ifadəsinin –Odur sözüylə lətafət dəvasını yeridən!

O, bidət əhlini, müşrikləri hidayət üçün –Təbib tək necə məcun yaratdı nəcmindən!

Böyükdür izzəti, çox sadə xanəgahində –Açıldı süfrəsi islamın, oldu dəvətedən.

Böyük həkimsən, olmuş biliklərinlə sənin –Fəzilət aləmi abad bağı-cənnətdən.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О мудрости