İkinci pərdə
Страница 2 из 2 · 50%
İŞTƏ TÜRKÜ
Alagöz bir mələk gördüm, vuruldum,
Dərdə düşdüm, ah çəkməkdən yoruldum,
Hənuz cavan ikən sarardım, soldum,
Eşq atəşi hər an yaqıb canımı,
Əlimdən aldı səbrü imkanımı.
Bulunmaz olmuş dərdimin dərmanı,
Fəryadım inlətir vəhşi ormanı.
Gəzib alt-üst etdim bütün cihanı,
Bir ağ gün görmədim, səfa görmədim;
Hiç bir gözəldə bir vəfa görmədim.
H u m a y (düşüncəli bir halda digər tərəfdən çıqar, gəzindiyi sırada Cəmil bəy gözünə ilişir. Təlaş ilə). Cəmil! Qalq, əzizim, qalq... Soğuq alırsın da eyi olmaz.
C ə m i l bəy (cavab verməz).
H u m a y. Cəmil!
C ə m i l bəy (Şaşqın). Kim o?
Humay. Bənim, bən!.. Haydı, qalq, evə get, burası sənin için eyi deyil, vücudun pək zəif...
Cəmil bəy (qalqaraq). Ah, Humay! Sevgili Humay! Nə zaman gəldin?
H u m a y. Çoq deyil, əzizim, şimdicik...
Cəmil bəy (heyrət və sevinc ilə). Ah, hər uyuyan oyandığı zaman başı ucunda sənin kibi bir mələk görəcəyini düşünsəydi, şübhəsiz uyumağı oyanıqlığa tərcih edərdi. Məzardan baş qaldırdığı zaman, insan səni ziyarət edəcəyini bilsəydi, haman bir an əvvəl ölümün pəncəyiqəhrinə atılırdı...
H u m a y (gülümsəyərək). Cəmil! Səndə bir başqa hal görüyorum, bu gün sana bir
şeymi olmuş?
Cəmil bəy (sükut edər).
H u m a y. Niçin cavab vermiyorsun?
C ə m i l b ə y . Şimdi rö’yada gördüm ki...
H u m a y (maraqla). Nə gördün? Allah eşqinə, söylə!
C ə m i l bəy. Söyləməyə dilim varmıyor, Humay!
H u m a y (heyrətlə). Nasıl?!
C ə m i l bəy (düşünür, cavab verməz).
H u m a y. Niçin susdun? Artıq, bəni məraqlandırıyorsun.
C ə m i l bəy. Şimdi ki, məraq ediyorsun, dinlə!
H u m a y. Dinliyorum, İştə söylə!
Cəmil bəy. Humay! Gördüm ki, Barjom misafirləri yavaş-yavaş dağılıyor, hər kəs gəldiyi yerə gediyor...
Humay (məraqlı və güləryüzlə). Sonra?
C ə m i l bəy. Sonra biz də yol tədarükünə başladıq. Səndən ayrılacağımı sanki hiç düşünməmişdim, ayrılıq zamanı yaqlaşınca birdənbirə gözlərim yaşardı. Təhəmmül edəmiyərək öksüz çocuqlar kibi ağlayıb sızlamağa başladım.
H u m a y (incə qəhqəhə ilə). Doğrusu, tuhaf təbiətiniz var! Pəki, ayrıldıqdan sonra təkrar görüşmək gücmü ya?!
C ə m i l bəy (azacıq düşünərək, birdən-birə Humayın əlini əlləri içinə alır).
Humay!.. Sən hiç bəni sevərmisin?
H u m a y (yarım qəhqəhə ilə). Çocuqmu oldun, Cəmil! Pəki, şimdiyə qadar, sana qarşı hanki sevməməzlikdə bulundum?
Cəmil bəy. Demək, bəni seviyorsun, deyilmi?
H u m a y. Şübhəsiz...
Cəmil bəy. Məsəla, nə kibi?
H u m a y. Sevgili bir qardaş kibi.
Cəmil bəy. Daha?..
H u m a y. Əziz bir arqadaş kibi, səmimi bir əhbab kibi...
C ə m i l bəy (çocuqca). Daha? Daha?
H u m a y. Dahası yoq, əzizim...
Cəmil diz çökərək onun əlini öpmək istərsə də, Humay nazikanə bir tevrlə geri çəkilir.
Cəmil bəy (sinirli və aşiqanə). Humay!..
H u m a y (heyrətlə). Cəmil!..
C ə m i l bəy (yalvararaq). Mərhəmət, Humay! Mərhəmət!
H u m a y. Bugünkü halın pək qarışıq, Cəmil, nə demək istədiyini bilmiyorum.
C ə m i l bəy (əfsürdəhal). Bilməz kibi görünmə, Humay, qəhr etmə bəni!.. Seviyorum, İştə seviyorum səni. Həm də bir Məcnun kibi seviyorum, anladınmı?!
H u m a y (təzyif ilə). Lakin nişanlı bir qız olduğumu unutuyorsun... Həm də bu hərəkətini dayım bilsə, səninçin əsla xeyirli olmaz.
C ə m i l bəy (acı-acı gülərək). Bir ölüyə Əzraildən bəhs etmək tuhaf deyilmi ya!.. Hiç ruhsuz bir iskelet parçalanmaqdan mütəəssir olurmu? Hiç quru bir heykəl e’dam ediləcəyi için təlaş edərmi? (Məhzunanə).
H u m a y! Bən çoqdan əriyib bitmişim. Görüyorsun ki, bəndə həyatdan əsər yoq... Bəni yaşatacaq yalnız, yalnız sənin məhəbbətindir. İnan ki, səndən ayrılsam, yalnız ölümlə birləşirim. Əvət, sevdiyinə qavuşmayanlar, fəqət məzarıstana qavuşurlar.
H u m a y (beş-üç adım uzaqlaşaraq). Lakin... Lakin!..
C ə m i l bəy (boynu bükük bir halda). Mərhəmət, Humay, mərhəmət!.. Humay (bir az daha uzaqlaşaraq). Xayır, Cəmil, xayır... Bu hal, əsla şayani-mərhəmət deyil, olsaolsa ancaq layiqi-nifrət ola bilir!..
C ə m i l bəy (qayət mütəəssir). Ah, nifrətmi?! (Qəhriz xəndə ilə). İştə bən də bunu bilmək istiyordum. Anlaşıldı, Humay, anlaşıldı... Əvət, bənim nə qadar alçaq, nə qadar şərəfsiz, nə qadar bədbaxt bir səfil olduğum anlaşıldı... (Sinirli). Nifrət! Nifrət! Nə tatlı mükafat!..
Humay (mərhəmətli). Cəmil, Cəmil! Niçin düşünmüyorsun?
C ə m i l bəy (yaralı bir səslə). Yetişir, Humay, yetişir! Yaralı könlümə bıraqmış olduğun yanğını, əmin ol ki, dəryalar belə söndürəməz.
(Sür’ətli və sərsəmcə adımlarla uzaqlaşıb gedər).
H u m a y (Cəmilin getdiyi tərəfə baqaraq nədamət və təəssüflə). Ah, nə fəlakətli təsadüf!.. Zavallı xəstəlikdən büsbütün xərab olacaq... Bu sırada Bəypoladın xidmətçisi əlində bir telqraf kağızı bulunduğu halda, qoşaraq Humayın yanına gəlir. O nə?
X i d m ə t ç i. Telqrafdır, xanım, Bəypolada yetişməlidir.
H u m a y (kağızı alıb baqaraq). Kim bilir, o şimdi nerdə?
X i d m ə t ç i. İştə gəliyorlar.
H u m a y. Haydı, al da kəndisinə ver! (Humay gəzinmək bəhanəsilə bir tərəfə çəkilir).
Bəypolad (Səltənətlə bərabər gələrək telqrafı alıb oxur. Qafasını oynataraq məmnun bir tevr ilə). Nə ə’la!.. Nə ə’la!..
S ə l t ə n ə t . Əcəba nerdən?
B ə y p o l a d. Peterburqdan...
S ə l t ə n ə t (məraqlı). Kimdən? Şahmardanmı?
B ə y p o l a d. Xayır, Şahmardan deyil, fəqət ona dairdir...
S ə l t ə n ə t . Pəki, nə var? Nə olmuş?
B ə y p o l a d (kəskin və mə’nalı bir ahənglə). Şahmar bəy yeni sevmiş olduğu bir rus qızı için intihar etmiş!..
S ə l t ə n ə t . Nə? Intiharmı?
B ə y p o l a d (soğuqqanlı). Əvət!
S ə l t ə n ə t (sinirli). Nişanlısı olduğu halda, öyləmi?
B ə y p o l a d. Əvət!
S ə l t ə n ə t (həyəcanlı). Ah, rəzil! Alçaq!..
B ə y p o l a d (Səltənətin qolundan tutaraq mə’nalı bir təbəssümlə). Gəl, canım, gəl!.. Haydı, gedəlim də Humay xanıma baş sağlığı verəlim!..
(Gedərlər).
Pərdə
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/cavid-maral-ikinci-perde
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Ey nəşvəli, ey işvəli ümmid!Lənət sana, ey afəti-cavid!
Nəcmi-geysudarSən ey yüksək fəzalardan aşan səyyahi-zərrinpər!Uzaq, ey nəcmi-geysudar! Uzaq gəz, ərzə yaqlaşma!
Niçin?Bən niçin məsti-eşqi-yar oldum?Bu nə xülya ki, bən düçar oldum?
Niyə getdin? Niyə döndün? Niyə baxdın?Gəldin də, niçin pəmbə buludlar kimi axdın,Bilməm, niyə getdin, niyə döndün, niyə baxdın?
Стихи других поэтов
Ustalar, qulaq verin, tərif edim baramanı,İbtida sərtu çıxmırhi dökürəm baramanı,
Sual-cavab (" – Şəhri-mə’lumunuzun vəz’ü qərarı necədir?")Как город ваш? Растет? Мужает? Полон сил?Он тот же, видит бог, каким при Ное был.
BəriEy ağalar, oldum dərdə giriftarBir çeşmi-xunxarı sevəndən bəri
در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ