مردم این ملک را حق نعمتی از غیب دادشکر این نعمت بباید کرد تا گردد زیاد

شکر لله کز فروغ آفتاب اوج دینچون سواد دیده کسب روشنی کرد این سواد

پیش ارباب نظر زیبد اگر زین روشنینام باشد بقعه بغداد را عین البلاد

شرع را تجدید رونق داد رأفت پیشهباز بر رخسار ملک ایزد در رحمت گشاد

سر برون آورد صدری از گریبان قضاباز بر دست امل افتاد دامان مراد

مدرکی آمد که ادراکش بفیض انکشافراه استدلال را سدیست در حسن سواد

امهات سفلی و آبای علوی را جواددر مرور مدت تزویج فرزندی نزاد

پیش در کش علم بر قسم بدیهی منحصربر دلش نه فکر هر مضمون که باشد مستفاد

فتح تزویج ار دهد نهیش بحکم افتراقرغبت الفت نمی ماند صور را با سواد

در میان آب و آتش عقد بندد امر اواز میان این و آن خیزد حجاب خاک و باد

مرجع ارباب حاجت نغمه ابر تقیآنکه نامش می رساند نام لقمان را بیاد

مرحبا ای نسخه ات مجموعه فضل و هنرمرحبا ای خامه ات سرو ریاض عدل داد

صبح آخر محضرت بهر طلوع مهر جودپایه اول ز معراج کمالت اجتهاد

کشته تیغ زبان اوست هر دم کافریآفرین ای قاضی غاضی همین باشد جهاد

هست رای بر هدایت بر تو رسم اقتداهست نوعی از عبارت بر تو حسن اعتقاد

در صلاح کار عالم عزم رای روشنستآنچنان خواهم که قطعا کون را نبود فساد

شکر لله فیض تشریف نشاط افزای اودشمنان را کرد محزون دوستان را کرد شاد

قطع ره تا کرده طوف کعبه وصل تراچون بیفزاید به بخت خود فضولی اعتماد

تا بنای دهر را باشد اساس اعتباربر سر اهل حقیقت سایه‌ات ممدود باد

Xəlqə xaliq qeybdən ne’mət verib qıldıqda şad,
Həqqə şükr etmək gərək ta kim ola ne’mət ziyad.
Şükr ola Allaha kim, salmış ziya xurşidi-din,
Göz bəbəkdən nur alan tək, nur alır ondan həyat.
Var yeri, ta ki, nəzər sahibləri bu nur üçün
*
Söyləsinlər Bağdada indən belə: Eynül-Bilad.

Tazə bir rövnəq verib şər’ə o ali rütbə kim,
Açdı rəhmət babını, bu ölkəyə verdi nicat.

Bax giribani-qəzadən bir sədir qaldırdı baş,
Çatdı fürsət kim, ola dərd əhlinə hasil murad.

Bir sənəd gəldi cahana feyzi-rəhmətdən bu gün,
Dərk edilməz hər kəsə bu feyz, olsa bisəvad.

Doğmamış torpaq, hava, su, atəş heç bir dövrdə,
Bir belə fərzanə fərzəndi, belə fərxəndə zat.
Hər bir elmə vaqif olmuş, hər sözü dərk eyləyər,
Qəlbinə bəlli olar sözsüz də hər şey, hər bir ad.
Istəsə təfriq edə gər birləşən ünsürləri,
Bircə anda məhv olar rəbti, sübut eylər məvad.
Odla su əmrilə bağlar ülfəti hər bir zaman,
Dost olar bir ləhzədə, əlbir olar xak ilə bad.
Hər kəsə bir əl tutar Ne’mətullahi-Təqi,
Kim onu görsə qılır Ne’manı tez qəlbində yad.
Mərhəba, ey hər sözün məcmueyi-fəzlü hünər,
Mərhəba, ey hər yazın sərvi-riyazi-ədlü dad.
Sübh tezdən məclisindən feyz alar mehri-səxa,
Payeyi-əvvəl kəmalində olubdur ictihad.
Öz dilin xəncər tək eylər məhv hər bir kafəri,
Afərin, ey qaziyi-ğazi, budur əsli-cihad.

Şəhərlərin gözü
Göstərirsən hamıya tək sən hidayət rahini,
Bir ibadətdir sənə hər kim edərsə e’tiqad.

Aləmi nəzmə salan sənsən belə tədbir ilə,
Sayən ilə ölkədə olmaz bir an fitnə, fəsad.

Şükr ola kim, harda sənsən, orda var şadlıq, fərəh,
Düşməni məhzun edərsən, dostları fərxəndə, şad.

Yol cəfası çəkmədən yetdim vüsali-Kə’bənə,
Var yeri, öz bəxtinə etsin Füzuli e’timad.

Ta nə qədri var bu aləm, dövr edən çərxi-fələk,
Olmasın sayən bizim başdan kəm, ey ali sifat!


Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов