Atamın böyükdü dərdi,Deyərdi:İnsanın anası gərək olsun,Yaxud bacısı.Onda tez çıxar canındanHər dərdin acısı.Biz o zamanİnciyərdik atamdan,– Niyə belə taleyindənŞikayətlənir müdam?Bəs biz, bəs anam?Bu dərdin ağırlığını sonralarDuydum, heyhat!Anamı, bacımı məndən alanda həyat.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов