ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

مخمور ز باده چشم جادوشوریده ز باد زلف چون شست

در باره سوار بود چون دیدرخسار مرا ز زین فروجست

دستم به لب چو لعل بوسیدو اندر قدمم چو خاک شد پست

برداشت ز خاک رخ پس آنگهبنشاند مرا و خویش ننشست

یک شیشه شراب داشت با خودزان باده که جرعه‌ای کند مست

پر کرد و یکی قدح به من دادواخوردم و دل ز غصه وارست

چون مست شدم ز باده گفتمای ترک کنون که توبه بشکست،

درده می ارغوان و گر نیستدستار من از در گرو هست

ترکم چو شنید همچو جوزادر خدمت من نطاق دربست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. میداد شراب ناب و نقلماز پسته خویش داد پیوست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине