Fəraqun odu yandırdı bəlapərvərd canimni,Gözüm seylabi yıxdırdı pozulğan xanümanimni.

Qərarü səbrü canü dil ədəm yoluna düşdülər,İlahi mənzilə yektür bu azğun karvanimni.

Dutarsam həlqeyi-Kə’bə düayi-hacətim budurKi, yarəb mehriban etgil məhi-namehribanimni.

Məni-bidildən, ey badi-səba, sorgil əgər görsən,O şol bikəs könül oldu ğəribi-natəvanimni.

Nə bulğay gər şəbi-hicrində təlxiyi-fəraq içrə,Ləbi-lə’lini yad eylab qələm şirin dəhanimni.Gərəkməz sənsizin cana, mana bu can xuda bilür,Dəgişdim vəslinə bir dəm, həyati-cavidanimni.

Dəhanından nişan istəb şikəstə Kişvəri yanlığ,İtirdi mülki-həstidən fələk namü nişamnini.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви