Yetmiş il yaşadın axırı da bu...
Bu yaşda fikrinə yağan nə qardı,Gənclik çağlarından ələnir həm də.Sən olan zamanın qulağı kardıEşidən deyildi nə söyləsən də...
O hansı nəfəsdi qarı əridirDonu olmayanın buxarı olmur.Dağlar dərələrin həsəd yeridiBöyük olanların dostları olmur.
Gözündə vətən də qürbət donundaCavabsız sualın niyəsi oldun.Vardan kəsirin yox, ömrün sonundaBir sürü qan-qarğış yiyəsi oldun..
“Bir gün” düşünmüşdün çatdı o “bir gün...”Hər kəsin qəlbinə damanı gəldi.Yaşaya yaşaya axırda ömrün“Bu gün var, sabah yox” zamanı gəldi.
Bu yorğun vücudun ruhuna yükdüSalanlar nəyini salacaq yada...Vətən, sən gələndə boynubükükdü,Boynu buruq qalır səndən sonra da.
İşıqda qaranlıq! Nədir bu qaydaŞər yoxsa xeyir də yox olub gedər..Hə şeyin sonu var, ən uzun çay daHardansa başlayıb hardasa bitər..
Qışın sazağında buza dönənsənBir də ümdini birə beş qala.Allah amanında, taledi, sənsənBu fani dünyada kirəkeş qalan..
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/memmed-ismayil-yetmis-il-yasadin-axiri-da-bu
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Ey qazilər, gəldi qəzadan bəla,Bir olmaz müsibət dövran eylədi,
MiçəkQurdum hər cür torumu, vermədi fayda miçəkə,Sataşır gündə gözüm xörəkdə, çayda miçəkə,
MəndənBaşına döndüyüm a nazlı dilbərGəlirmi guşuna sədalər məndən
QırmızıYenə məni dərdə saldı bu gözəl,Yaşıl çarşab, corabları qırmızı.