Муджиреддин Бейлагани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای فرشته صفتی کز سر تعظیم و جلالزیر ران شدست ابلق شام و سحرت
Кыта 21به خدایی که کلک قدرت اوحلقه ماه و آفتاب نگاشت
Кыта 41به خدایی که قدرت او راماه را عاجز محاق کند
Кыта 47شمس یکدست که از دست من و زخم بدمهر شبی تا به سحر روی به خون میشوید
Кыта 48اکنون که روزگار به انصاف می نهددر دست تو زمانی جهانی به اختیار
Кыта 85خداوندا ترا گفتم که این شش طاق پیروزهکه خوانندش سپهر نیلی و گردون مینایی
Кыта 86جان بر تو پاشم از دل چون دلستان ماییدل با تو بازم ای جان کارام جان مایی
Мулямма 17یا من طلعت طلوع الهلالادرها مروقه کالزلال
Мулямма 28اضحک فی الروض ثغر الاقحوانعبرة الغیم اذا طاب الزمان
Мулямма 30وجهک لی من کل وجه حسنلو لم تکن عینک عین الفتن
Таркиббанд 1یارب آن قامت چون سرو خرامان نگریدیارب آن عارض و آن زلف پریشان نگرید
Таркиббанд 2نیست روزی که به من از تو جفایی نرسدوز فراقت به دلم رنج و عنایی نرسد
Таркиббанд 7خسروا! دور فلک سخره فرمان تو بادطاق گردون گرهی از خم ایوان تو باد
Таркиббанд 16ای شخص تو نشانه تیر محن شدهروحت به بارگاه صفا مرتهن شده
Рубаи 13بر من ز فراقت ار چه بیدادیهاستدل را به شب از خیالت آزادیهاست
Рубаи 16زین بیش مکن ریش که شد کارت سستوین سستی کار تو ز فعل بد تست
Рубаи 35چون دلم که زلف یارم خم داشتدر حلقه او رفت و قدم محکم داشت
Рубаи 36هر زخم جفایی که فلک پنهان داشتزد بر دل ما از قضا فرمان داشت
Рубаи 51دل گر سوی لهو و ناز کم می یازدشاید که ز غم به خود نمی پردازد
Рубаи 52چون طبع تو با یار جفا می ورزددل در غم تو ز بیم جان می لرزد
Рубаи 58شکرست که جان لطف بر جای بماندصحت بر شاه عالم آرای بماند
Рубаи 66یارم سر سرو سایه ور می شکندبر برگ سمن سنبل تر می شکند
Рубаи 70هر کو شرف خدمت تو بگزیندفارغ شود از جهان و خوش بنشیند
Рубаи 71لعل لبت ار به بوسه سرکش نبوداز دست تو یک پای بر آتش نبود
Рубаи 81دوران فلک چون تو شهی ننمایدتیغ پدرت بند فلک بگشاید
Рубаи 86چون کار من از شهاب بر چرخ رسیدوز دست غمم به لطف خود باز خرید
Рубаи 93یارم سخن عشوه نهاد اندر بارغم تاختن آورد ز من برد قرار
Рубаи 94یک تیر جفا نماند کان زیبا یارآنرا نزدست بر دل من صد بار
Рубаи 102یک دست به مصحف و دگر دست به جامگه نزد حلال مانده گه نزد حرام
Рубаи 111تا کی غم وصل تو پر آوازه خورمبیدل ز تو اندوه بی اندازه خورم