Хумам Табризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ز جانان مهر و از ما جانفشانیستجواب مهربانان مهربانیست
Мафрад 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
Газель 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Мафрад 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Рубаи 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Мафрад 47دل گفت که زحمت تن آنجا چه بریاین کار همان به که به جان فرمایی
Газель 49از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Газель 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Газель 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Газель 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Газель 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Рубаи 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Газель 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Газель 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Газель 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Рубаи 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Газель 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Газель 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Рубаи 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Газель 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Рубаи 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Рубаи 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Газель 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Рубаи 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Газель 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Газель 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Газель 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Газель 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Газель 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Газель 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم