Хумам Табризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Рубаи 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Рубаи 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Газель 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Газель 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Рубаи 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Газель 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Мафрад 28ای سواد نامهات نور سواد دیدهامتازه جانی یافتم تا نامهات را دیدهام
Рубаи 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Газель 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Рубаи 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Мафрад 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Рубаи 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Мафрад 33نه آن پیوند دارد با تو جانمکه آید وصف آن اندر بیانم
Рубаи 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Мафрад 36فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که میکند فتنه فتنهبین من
Рубаи 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Мафрад 38ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمیرود نقش تو از نگین من
Мафрад 41ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی
Мафрад 42هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی
Мафрад 44مینویسم پیش جانان نامهایکاشکی من نامه خود بودمی
Газель 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Газель 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Рубаи 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Газель 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Рубаи 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Газель 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Рубаи 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Рубаи 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Рубаи 88ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحهگری