Хумам Табризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Рубаи 42ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند
Газель 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Мафрад 44مینویسم پیش جانان نامهایکاشکی من نامه خود بودمی
Рубаи 44معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود
Мафрад 45چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی
Рубаи 45عشق تو جوان است و جوان خواهد بودتا هست جهان جانِ جهان خواهد بود
Газель 47بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
Рубаи 47می بی لب تو طرب نمیافزایدخود بی لبت از شراب کاری ناید
Рубаи 48زان عهد قدیم چون مرا یاد آیدلذات جهان سر به سرم باد آید
Рубаи 49باد سحری رقصکنان میآیدبا مژده یار مهربان میآید
Рубаи 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Рубаи 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Газель 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Рубаи 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Рубаи 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Газель 54سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد
Рубаи 55بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Газель 56جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
Рубаи 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Рубаи 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Газель 60چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد
Рубаи 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Газель 64نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
Газель 66میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند
Рубаи 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Газель 70گرچه سیاحان جهان گردیدهاندمثل رویت کافرم گر دیدهاند
Рубаи 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Газель 71زاهدان با شاهدان همخانهاندگرد هر شمعی دو صد پروانهاند
Рубаи 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن