Хумам Табризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است
Мафрад 23بهانه میطلبد دوست گفتگویی راوز این متاع شود گرم عشق را بازار
Рубаи 23تا هر کست ای شانه نگیرد بر دستکوتاه کن از دو زلف آن دلبر دست
Мафрад 24بیش از آن است که آید ز زبان تقریرشی میسر شود از نوک قلم تحریرش
Мафрад 25آن همیخواندم همیبوسیدمشدر سواد دیده میمالیدمش
Рубаи 25ای جام لب نگار میدار به دستبا او چو خوش آورید این کار بدست
Рубаи 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Газель 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است
Рубаи 30ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت
Газель 32در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است
Мафрад 33نه آن پیوند دارد با تو جانمکه آید وصف آن اندر بیانم
Мафрад 34رهروان بستند بر فتراک ما را لاجرمپیشتر از کاروان خود را به منزل یافتیم
Мафрад 37ناز ز حد ببردهای ای بت نازنین منراه جفا گزیدهای ای ز جهان گزین من
Газель 38دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
Рубаи 38گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شدخون نیست ولی با تو بگویم چون شد
Мафрад 39در سماع آمد بت خوبان چینآفتابی بر زمین در چرخ بین
Рубаи 39با عشق تو دل چون محرم راز آمدبا دل در و دیوار در آواز آمد
Мафрад 40من کیم باری که نامم بر زبان آوردهاییا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
Рубаи 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Газель 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Мафрад 44مینویسم پیش جانان نامهایکاشکی من نامه خود بودمی
Мафрад 45چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی
Рубаи 45عشق تو جوان است و جوان خواهد بودتا هست جهان جانِ جهان خواهد بود
Газель 47بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
Рубаи 47می بی لب تو طرب نمیافزایدخود بی لبت از شراب کاری ناید
Рубаи 48زان عهد قدیم چون مرا یاد آیدلذات جهان سر به سرم باد آید
Рубаи 49باد سحری رقصکنان میآیدبا مژده یار مهربان میآید
Рубаи 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Газель 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Рубаи 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر