Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
در وصف تو بسیار سخن راندهایمبسیار کُتُب ساخته و خواندهایم
Рубаи 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Рубаи 146ای کرده جفا و جور آئین، بحلیوآورده به جای مهرِ من کین، بحلی
Газель 4در فغانم از دل دیر آشنای خویشتنخو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Газель 7از من طمع وصال داریالحق هوس محال داری
Кыта 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Кыта 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Кыта 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Рубаи 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Рубаи 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Рубаи 82مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهدوز تو، صنما، بریدنم دل ندهد
Рубаи 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Рубаи 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Рубаи 136عشق است که شیر نر زبون آید از اوبحریست که طرفهها برون آید از او
Рубаи 147گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Рубаи 150چون در دلت آن بود که گیری یاریبرگردی ازین دل شده بی آزاری
Кыта 1در این زمانه عطا و کرم مخواه از کسچرا که نقش کرم بی ثبات شد چون یخ
Кыта 4آخر زمان که طبع حکیمان نگون شودسه صد حکیم مر جلبی را زبون شود
Кыта 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Кыта 13از رسول بزرگ، واعظ شهرگفت روزی حکایتی خندان
Кыта 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Кыта 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Рубаи 11در طاس فلک جرعه شادی و غم استگه محنت و دولتست و گه بیش و کم است
Рубаи 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Рубаи 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Рубайят, 106دریافتم آخر ز قضا را به شبشصد بوسه زدم بر لب همچون رطبش
Рубаи 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Рубаи 149هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
Рубаи 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Газель 3طفل اشکم مدام در نظر استچه توان کرد، پارهٔ جگر است