Меджзуб Табризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت
Рубаи 57ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما
Рубаи 58نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود
Рубаи 59در وادی غم جنون پر شورم سوختبیتابی شوق همچو منصورم سوخت
Рубаи 64آن می که به زور خویشتن مینازدبرقیست به قلب اهل دل میتازد
Рубаи 67آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست
Газель 74از تماشای جمالت باغ رضوان ساختنداین خبر شد پهن عالم را گلستان ساختند
Рубаи 78دنیا گیرم که بیگزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ
Газель 84در پیش اختیار تو ما را چه اختیاردر ملک پادشاه گدا را چه اختیار
Газель 94رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگرعشق لیلی را بود هر ذرّه مجنون دگر
Газель 100باز در اشتیاق روی نیازرو نهادم به خاک کوی نیاز
Газель 107ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس
Газель 121ساقی بیا که جوش زد از لالهزار فیضبینشئه شراب نبخشد بهار فیض
Газель 135از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشقیعنی از این دو مذهب حق را گزیده عاشق
Газель 161من به این در نه پی نعمت و ناز آمدهامطاق ابروی تو دیدم به نماز آمدهام
Газель 172از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیماز غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم
Газель 199نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه منلطف تو هم کم مکن از دل آگاه من
Газель 204خوشا در جستجویت از پی رنگ قبا گشتنتو را از دور غافل دیدن و بیدست و پا گشتن
Газель 210ز ناز طعنه خوبی بر آفتاب زدهز لطف آمده یا ذرهای شراب زده
Газель 215ماهی که کسب نور کند آفتاب از اوهر ذره دیدهایست به صد آب و تاب از او
Газель 229سلامی چون نسیم صبحگاهیبه آن رونقفزای بزم شاهی
Газель 231ز بس پیچیدهام خود را به فکر نازکاندامیخیالی گشتهام موهوم آن هم نارس خامی
Газель 237ای دل نهفته ناله و افغان چه میکنیرازی که برملا شده پنهان چه میکنی
شمارهٔ ۱با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت
Газель 11خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کندحضور قلب به دست آرد و نماز کند
Рубаи 13روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را
Рубаи 42ای آن که عقول عاقلت میخوانندسادات تمام سیّدت میخوانند
Газель 139صحیفهایست به انشای کاتبان ازلکه از حصار دعا کوته است دست خلل
Газель 167دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خندهات به دل لعل ناب هم