Шамс Магриби · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
Газель 44آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیستوانکه هست از جمله عالم نهان پیداست کیست
Газель 55سحرگهی که موذن بفالق الاصباحصلای زنده دلان میدهد؛ بخوان صلاح
Газель 56صبح ظهور دم زد و عالم پدید شدبهر رخت ز مشرق آدم پدید شد
Газель 68دل همه دیده شد و دیده همه دل گردیدتا مراد دل و دیده ز تو حاصل گردید
Газель 110تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوشتا ابد هرگز نخواهیم آمد از مستی بهوش
Газель 111بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاککه تا تو چهره خود را بدو کنی ادراک
Газель 116اگرچه پادشه عالمم گدای توامتو از برای منی و من از برای توام
Газель 121بر دو عالم پادشاهی میکنمگرچه از ایزد گدایی می کنم
Газель 127ما از میان خلق کناری گرفته ایمواندر کنار خویش نگاری گرفته ایم
Газель 159لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم بادهمدامم از لب ساقی بود مجموع آماده
Газель 161ای در پس هر لباس و پردهبر دیدهء دیده جلوه کرده
Газель 174مرا به خلوت جان دلبریست پنهانیکه هست جان دلم در جمال او فانی
Фахлавийят 1دل بچهنام آذر سوتمی نادچشمیان اج دو گیتی دوتمی ناد
Газель 1خورشید رخت چو گشت پیداذرّات دو کَون شد هویدا
Рубаи 1بت گفت به بتپرست کای عابد مادانی ز چه روی گشتهای ساجد ما
Тарджибанд (из другого источника) 1ما مست شراب لایزالیمما گلبن عیش را نهالیم
Арабское стихотворение 5حکم الجمال بذله العشاقو بعشوه المعشوق فی الافاق
Фахлавийят 5انک وی ساو و سامانی اژین انژانک وی دیل و وی یانی اژین انژ
Газель (из другого источника) 5گنجهای بی نهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران
Рубаи 5نابرده به صبح در طلب شامی چندننهاده برون ز خویشتن گامی چند
Фахлавийят 6دیله اویان چو من سامانه بگریتچو من بوم و بر و دامانه بگریت
Фахлавийят 12نه گیتی بد هنوز نه کوشن و دشتکما چهنام داری کومه می کشت
Рубаи 15هادی طریق اهل تحقیق منمعارف به فنون جمع و تفریق منم
Газель 24چنان مستم چنان مستم چنان مستکه نه پا دانم از سر نه سر از دست
Рубаи 31هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Газель 34حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوستآب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست
Газель 46نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
Газель 52این کرد پریچهره ندانم که چه کرد استکز جمله خوبان جهان کوی ببرده است
Газель 64پا ز حد خویش بیرون نمیباید نهادگر نهادی پیش ازاین، اکنون نمیباید نهاد