Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
با دشمنان ما شد هم خانه آشناییکرد از فراق ما را دیوانه آشنایی
Газель 882زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
Касыда 14قومی که رَه به عالَمِ تحقیق میبَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
Касыда 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Касыда 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Касыда 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Касыда 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Касыда 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Рубаи 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Рубаи 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Рубаи 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Рубаи 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Рубаи 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Рубаи 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Рубаи 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد
Рубаи 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Рубаи 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Рубаи 98ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
Рубаи 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Рубаи 114خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Рубаи 119دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل
Рубаи 122ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Рубаи 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Рубаи 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Рубаи 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Рубаи 162یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Рубаи 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Рубаи 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Рубаи 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Рубаи 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟