Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسیدوز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید
Касыда 22گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخشچون گنه را عذر میآرم، خداوندا، ببخش
Касыда 23چو دیده کرد نظر، دل دراوفتاد چو دلدر اوفتاد، فرو برد پای مرد به گل
Касыда 28بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جواناین زمان از محنت پیری بیندیش، ای جوان
Касыда 30ای صوفی سرد نارسیدهچون پیر شدی جهان ندیده؟
Касыда 32ای رنج ناکشیده، که میراث میخوریبنگر که: کیستی تو و مال که میبری؟
Касыда 34عمر گذشت، ای دل شکسته، چه داری؟چارهٔ کاری نمیکنی، به چه کاری؟
Касыда 38هرگز به جان فرا نرسی بیفروتنیخواهی که او شوی تو، جدا گرد از منی
Касыда 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Рубаи 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Рубаи 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Рубаи 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Рубаи 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Рубаи 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Рубаи 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Рубаи 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Рубаи 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Рубаи 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Рубаи 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Рубаи 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Рубаи 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Рубаи 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Рубаи 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Рубаи 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Рубаи 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Рубаи 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Рубаи 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Рубаи 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Рубаи 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Рубаи 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد