Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Рубаи 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Рубаи 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Рубаи 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Рубаи 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Рубаи 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Рубаи 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Рубаи 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Рубаи 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Рубаи 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Рубаи 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Рубаи 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Рубаи 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Рубаи 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Рубаи 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Рубаи 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Рубаи 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Рубаи 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Рубаи 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Рубаи 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Рубаи 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Рубаи 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Рубаи 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Рубаи 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Рубаи 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Рубаи 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Рубаи 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Рубаи 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Рубаи 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Стихотворение на исфаханском диалекте 4سر ترسم که پابند هوای تو نبودل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو