Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟ز مردم تو دل میبری، من چه دانم؟
Газель 559جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنمرایگان باشی اگر، جان در کف پایت کنم
Газель 662تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تورغبت نمیکند به شکر دردمند تو
Газель 873به پیمانی نمیپویی، به پیوندی نمیپاییدلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!
Касыда 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Касыда 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Касыда 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Рубаи 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Рубаи 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Рубаи 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Рубаи 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Рубаи 63ما پرتو جوهر روانیم و خردنی نی، که به ذات محض جانیم و خرد
Рубаи 71کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟یا چون سخنت لل لالا باشد؟
Рубаи 73تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟جانم ز غم تو در عنایی باشد؟
Рубаи 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
Рубаи 131خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Рубаи 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Рубаи 138ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
Рубаи 152ای گشتهٔ تن من چو خیالی بیتوهجر تو مرا کرده به حالی بیتو
Рубаи 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Газель 3گر تو طالب عشقی، غم دمادم است اینجاور نشانه میپرسی، رشته سر گم است اینجا
Мантик аль-ушшак, глава 66چو گوش ماهرخ پر شد ز زاریبه جای آورد شرط دوستداری
Газель 100صورت او را ز معنی آشنایی با دلستورنه صورتها بسی دانم که از آب و گِلست
Газель 109عشق روی تو نه در خورد دل خام منستکاول حسن تو و آخر ایام منست
Газель 128ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیستچون قامت تو سرو سهی سرفراز نیست
Газель 133جنبیدن این پرده دل افروز گواهیستکندر پس این پرده پر از عربده ماهیست
Газель 158ای عید روزهداران ابروی چون هلالتوی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت
Газель 166بد میکنند مردم زان بیوفا حکایتوانگه رسیده ما را دل دوستی به غایت
Газель 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Газель 222حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسدز بهر آنکه اندک باشد، از بسیار بنویسد