Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است
Стихотворение 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Стихотворение 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Стихотворение 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Стихотворение 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Стихотворение 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Стихотворение 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Стихотворение 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Стихотворение 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Стихотворение 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Стихотворение 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Касыда 5ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
Стихотворение 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Касыда 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Стихотворение 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Касыда 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Стихотворение 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Стихотворение 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی
Стихотворение 58برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس
Стихотворение 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Стихотворение 75آن نشنیدید که در شیروانبود یکی زاهد روشن روان
Стихотворение 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Стихотворение 162آب نالید، وقت جوشیدنکاوخ از رنج دیگ و جور شرار
Стихотворение 164ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی
Стихотворение 167ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست
Стихотворение 172بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا دادهاند، بی بدل است
Стихотворение 176دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست
Стихотворение 156همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفتکه این گروه، چه بیهمت و تن آسانند