Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا
Газель 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Газель 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Газель 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
Газель 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Отдельное стихотворение 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Отдельное стихотворение 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Газель 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Отдельное стихотворение 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Отдельное стихотворение 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Отдельное стихотворение 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Газель 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Отдельное стихотворение 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Газель 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Отдельное стихотворение 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Отдельное стихотворение 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد
Отдельное стихотворение 191(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)
Отдельное стихотворение 194بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد
Газель 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Отдельное стихотворение 198از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد
Газель 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Отдельное стихотворение 206زخم گستاخم لب تیغ شهادت میمکدشبنم من خون خورشید قیامت میمکد
Газель 205می کنم از سینه بیرون این دل افسرده رابشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟
Отдельное стихотворение 209یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند
Газель 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Газель 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Отдельное стихотворение 221می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند
Газель 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Отдельное стихотворение 225کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد
Газель 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را