Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
او رفت و دلم باز نیامد ز برشمن چشم به ره، گوش به در بر اثرش
Рубаи 227مهر تو برون آستان اندازمخاک از ستمت بر آسمان اندازم
Рубаи 230من دست به شاخ مه مثالی زدهامدل دادم و بس صلای مالی زدهام
Рубаи 262در کوی تو خاطری ندیدم محزونزاهد از عقل شاد و عاشق ز جنون
Рубаи 284کردم به قمار دل دو عالم به گروتن نیز به دستخون سپردم به گرو
Рубаи 286دل هرچه کند عشق فزون آید از اوشد سوخته بوی صبر چون آید از او
Рубаи 304دی صبح دمان چو رفت سیاره به راهسیارهٔ اشک ریخت صد دلو آن ماه
Рубаи 310خاقانی اگر به آرزو داری راینه دین به نوا داری و نه عقل به جای
Кыта 2نظام دولت بهرامیان رشید الدینفلک توئی و زمین ما و ذره نامهٔ ما
Кыта 11خاقانی ار به باره کشد دست بدتر استاز ابرهه که پیل کشد جنگ کعبه را
Кыта 16ما غم کس نخوردهایم مگرکه دگر کس نمیخورد غم ما
Кыта 28دوش آن زمان که چشمهٔ زراب آسمانسیمابوار زین سوی چاه زمین گریخت
Кыта 82ای همه نیستها به صنع تو هستهستها با کمال ذات تو نیست
Кыта 83مهتر قالیان و نور مرندمیلشان جز به سربلندی نیست
Кыта 87دریغ میوهٔ عمرم رشید کز سر پایبه بیست سال برآمد به یک نفس بگذشت
Кыта 92سرفکنده شدم چو دختر زادبر فلک سر فراختم چو برفت
Кыта 101اقضیالقضاة عمر عبد العزیز راستجاهی کز آن ملائکه حرز حریز کرد
Кыта 138جهان را آه آه از دل برآمدچو عزالدین بوعمران فروشد
Кыта 153همه عیباند زنان و آن همه رانیک مردان به هنر برگیرند
Кыта 181شنودهای دم خاقانی از مدیح کسانکنون هجای خسان میشنو که هم شاید
Кыта 204منه غرامت خاقانیا نهاد فلک راببین فلک به چه ماند در آن نهاد که هستش
Кыта 206هر کجا از خجندیان صدری استز آتش فکرت آب میچکدش
Кыта 213گنج فضائل افضل ساوی شناس و بسکز علم مطلق آیت دوران شناسمش
Кыта 216من که خاقانیم نموداریمختصر دیدهام ز طالع خویش
Кыта 225خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توستهندوئی را ترک عذرا دادی احسنت ای ملک
Кыта 231دو گهر دان پیمبری و کرمزاده از کان کاینات به هم
Кыта 236من که خاقانیم جفای وطنبُردهام وز جفا گریختهام
Кыта 268این غَر غَرچه جغد دمن استنیست او را چو همای اصل کریم
Кыта 269چشم خونین همه شب قامت شب پیمایمتا ز خونین جگرش لعل قبا آرایم
Кыта 326اگر معزی و جاحظ به روزگار منندیبه نظم و نثر همانا که پیشکار منندی