Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهرهات شود از ششدر ایام برون
Рубаи 268خاقانی از اول که دمی داشت فزونمیبود درون پرده چون پرده درون
Рубаи 273گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
Рубаи 276امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بیتو به فردا دل من
Рубаи 277خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
Рубаи 296ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه
Рубаи 298خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه
Рубаи 299خاقانی را بیقلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه
Рубаи 336هر نیمه شبم تبم مرتب بینیناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی
Кыта 21بشنو ای پیر پند خاقانیخاک توست این جوان علم طلب
Кыта 22سیزده جنس نهاده است نبیکه همه مسخ شدند و همه هست
Кыта 24خوش سواری است عمر خاقانیصیدگه دهر و بارگیر اوقات
Кыта 31خاقانیا ز دلسبکی سرگران مباشکاو هرکه زادهٔ سخن توست، خصم توست
Кыта 32خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملکیک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست
Кыта 43ایا نظام ممالک قوام روی زمینتو آفتابی و صدر تو آسمانوار است
Кыта 57آب حیوان مجوی خاقانیکه منوچهر خضر خو مرده است
Кыта 69کسرای عهد بین که در ایوان نو نشستخورشید در نطاق شبستان نو نشست
Кыта 74سلام من که رساند به پهلوان جهانجز آفتاب که چون من درم خریدهٔ اوست
Кыта 78خطی مجهول دیدم در مدینهبدانستم که آن خط آشنا نیست
Кыта 85دوستی داشتم به ری که به حسنرخ او خط نغز دلبر داشت
Кыта 107از افق ملکت ار ستاره فرو شدطلعت شمس ابد سوار بماناد
Кыта 114خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه میگذارد
Кыта 119خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد
Кыта 127آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد
Кыта 131فتنه تا اندکی بود صعب استسهلش انگار تا فراوان شد
Кыта 133سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد
Кыта 144خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند
Кыта 152ای که هر دم ز تبت خلقتصد شتر بار مشک در سفرند
Кыта 154همه هم شهریان خاقانیبا وی از کبر درنیامیزند
Кыта 172رفت آنکه فیلسوف جهان بود و بر جهاندرهای آسمان معانی گشوده بود