Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Рубаи 122کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد
Рубаи 136معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Рубаи 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Рубаи 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Рубаи 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Рубаи 178ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز
Рубаи 185در طبعِ بَهیمهسار، مردمخو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش
Рубаи 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Рубаи 199در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
Рубаи 200نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق
Рубаи 201ای درد چو بیدرد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
Рубаи 210از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
Рубаи 219اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
Рубаи 221خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم
Рубаи 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم
Рубаи 257ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین
Рубаи 267ای روی تو محراب دل غمناکانوی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان
Рубаи 280کو آن می دیرسال زودافکن تومحراب دل من ز حیات تن تو
Рубаи 289صد ساله ره است از طلب من تا تودر بادیهٔ طلب من آیم یا تو
Рубаи 291چشمم به گل است و مرغ دستان زن تومیلم به می است و رطل مرد افکن تو
Рубаи 295خاقانی را خون دل رز دَردِهدل سوخته را خام روان پز درده
Рубаи 305گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواهشبهای فراقت چه دراز آمد آه
Рубаи 308ای با تو مرا دوستی سی روزهاز خدمت تو وصل کنم دریوزه
Рубаи 319خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی
Рубаи 327خاقانی را طعنه زنی هر گاهیکو ... طلبد به ... نجوید راهی
Рубаи 331از گردون برنتابم این بیآبیخون شد دل و اشک آتشی سیمابی
Рубаи 333خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازییارانت خسند با خسان چون سازی
Рубаи 342از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرایجان را به وداع کوتهی رو بنمای
Рубаи 345ای زلف بتم عقرب مه جولانیجادو صفتی گرچه به ثعبان مانی