Mənim kəndim — ziyarətgahım
Mənim ana kəndim —Ziyarətgahım!Haçandır səninçinQəribsəmişdim.Bəlkə elə buymuşMənim günahım?Onunçun yıxılıbZəifləmişdim?
Əsayla astacaHəyətə gəldim,Yazın gül ətrindənHeyrətə gəldim!
Ağaclar ucalıbHeykəllər kimi:— Bizə sən su verdinAna, ay ana!— Müqəddəs, ətirliGözəllər kimiGöyə qalxırsınızAna yanına?
— Sənin gözəl-göyçəkOğul, qızın var.Onlar az-az dəyirGözlərimizə.
— Bu gün meynələrdəGümüş, qızıl var.Burda yerlər təzə,Göylər də təzə.
Eybi yox, qanadımQızım, oğlumdur.
Onların taleyiTale yolumdur.Kimə Nabran gözəl,Kimə Xırdalan.
— Sənin Nigar adlıƏziz nəvən var!— Kəndə gedəcəyikAna, bəs haçan?Kəndi istəyirəm,Şəhərdə nə var?
Gün doğur göylərinÜfüqlərində,Bağda cəh-cəh vurur,Quşlar səs-səsə.
— Onun əsasınıMən gəzdirərəm.Fəqət anam yoxdurYer üzərində.
Birdən saçlarımdaİsti əl gəzdi.Anam hara getdi,Hara tələsdi?
Yamyaşıl ümmandaQaldım yenə tək.Dolandı dövrəmdəYaşıl kəpənək…
12 iyun 2003
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/nebi-xezri-menim-kendim-ziyaretgahim
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение