خرد هر کجا گنجی آرد پدیدز نام خدا سازد آنرا کلید

خدای خرد‌بخش بخرد‌نوازهمان ناخردمند را چاره‌ساز

رهایی‌ده ِ بستگان سخُنتوانا‌کُنِ ناتوانان کُن

نهان آشکارای درون و برونخرد را به درگاه او رهنمون

برارندهٔ سقف این بارگاهنگارنده نقش این کارگاه

ز دانستنش عقل را ناگزیربزرگی و دانایی‌اش دلپذیر

به حکم آشکارا به حکمت نهفتستاینده حیران ازو وقت ِ گفت

سزای پرستش پرستنده راتولّا بدو مرده و زنده را

ورای همه بوده‌ای بود اوهمه رشته‌ای گوهر آمود او

یکی کز دویی حضرتش هست پاکنه از آب و آتش نه از باد و خاک

همه آفریده‌ست در هفت پوستبدو آفرین‌، ک‌آفریننده اوست

همه بود را هست ازو ناگزیربه بود کس او نیست نسبت‌پذیر

بدو هیچ پوینده را راه نیستخردمند ازین حکمت آگاه نیست

گرت مذهب این شد که بالا بودز تعظیم او زیر تنها بود

وگر ذات او زیر گویی که هستخدا را نخواند کسی زیردست

چو از ذات معبود رانی سخنبه زیر و به بالا دلیری مکن

چو در قدرت آید سخن زان دلیرکه بی قدرتش نیست بالا و زیر

به هرچ آرد از زیر و بالا پدیدسر از خط فرمان نباید کشید

یکی را ز گردون دهد بارگاهیکی را ز کیوان درآرد به چاه

دلی را فروزان کند چون چراغنهد بر دل دیگر از درد داغ

همه بیشی‌یی پیش او اندکی‌ستبزرگی و خردی به پیشش یکی‌ست

چه کوهی بر او‌، چه یک کاه برگچه با امر او زندگانی چه مرگ

نه گوینده خاکی کس آرد به‌دستنه بر آب نقشی توان نیز بست

جز او کیست که از خاکْ آدم سرشت‌؟بر آبْ اینچنین نقش داند نوشت‌؟

چو ره یاوه گردد‌، نماینده اوستچو در بسته باشد‌، گشاینده اوست

تواناست بر هر چه او ممکن استگر آن چیز جنبنده یا ساکن است

تنومند ازو جمله کایناتبدو زنده هر کس که دارد حیات

همه بودی از بود او هست نامتمام اوست‌، دیگر همه ناتمام

Harda ki, ağıl bir xəzinə tapar,Allahın adını eyləyər açar.

Allah ağıllıya nəvazişkardır,Ağılsızlara da əlacı vardır.

O, sözün sirrini əyan eyləyər,O verər zəlilə, acizə hünər.

Zahirdən, batindən aşikar, nihan,Əqlə yol göstərən odur hər zaman.

O, bu imarətin səqfini tikmiş,O, bu karxananın nəqşini çəkmiş.

Qəlbə də xoş gəlir ondakı qüdrət,Əqlə də vacibdir ona itaət.

Bütün varlıqların fövqündə durur,Varlığı hər şeyi yaradıb qurur.

Hikməti gizlindir, hökmü aşikar,Onun tərifinə dil aciz qalar.

Əsli pak, zatı pak, təkdir vücudu,Nə oddur, nə torpaq, nə yel, nə də su.

Varlıqlar hamısı onun möhtacı,Onunsa heç kəsə yox ehtiyacı.

Yeddi qat içində nə var binadan,Min alqış ona ki, odur yaradan.

Ona qovuşmağa yol yoxdur fəqət,Əqlə, düşüncəyə sığmaz bu hikmət.

Desək ki, göydədir o pərvərdigar,Ona təzim edən yer tənha qalar.

Yox, əgər yerdədir, söyləsək, allah,Şənini alçaltmaq olmazmı günah?!

Məbudun zatından danışan zamanAxtarma nə göydə, nə yerdə məkan.

Əgər qüdrətindən deyib-danışsaq,Hökmünə tabedir bu göy, bu torpaq.

Hər bir kərəminə, qəzəbinə sənNaşükür olmayıb, baş əyməlisən.

Birinin könlündə yandırar çıraq,Birinin könlünə çəkər dərdlə dağ.

Birinə saraylar verər fələkdən,Birini quyuya salar yüksəkdən,

Birdir hüzurunda onun çox, ya az,Böyüyü, kiçiyi əsla ayırmaz.

Onun qarşısında çöp kimidir dağ,Hökmünə bağlıdır ölmək, yaşamaq,

Heç bir kəs torpağa dil verə bilməz,Nəqş vura bilməz suya da heç kəs.

Təkcə o yaradar torpaqdan insan,Tək odur suya da naxışlar vuran.

Azanın yoluna nur saçan odur,Bağlı qapıları ilk açan odur.

Sakin, mütəhərrik, - nə var dünyada;Varlığı bağlıdır o böyük ada.

Hökmüylə yaranmış bütün kainat,Bütün canlılara o verir həyat.

Ondan ad almışdır bu varlıq tamam,O, tamdır, qalanlar nə var - natamam.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов