چو شد پرداخته فرهاد را چنگز صورت‌کاریِ دیوارِ آن سنگ

نیاسودی ز وقت صبح تا شامبریدی کوه بر یاد دل‌آرام

به کوه انداختن بگشاد بازوهمی‌برید سنگی بی‌ترازو

به هر خارش که با آن خاره کردییکی برج از حصار‌ش پاره کردی

به هر زخمی ز پای افکند کوهیکز آن آمد خلایق را شکوهی

به الماس مژه یاقوت می‌سفتز حال خویشتن با کوه می‌گفت

که ای کوه ار چه داری سنگ خارهجوانمردی کن و شو پاره‌پاره

ز بهر من تو لختی روی بخراشبه پیش زخم سنگینم سبک باش

وگرنه من به حق جان جانانکه تا آن دم که باشد بر تنم جان

نیاساید تنم ز آزار با توکنم جان بر سر پیکار با تو

شباهنگام کز صحرای اندوهرسیدی آفتابش بر سر کوه

سیاهی بر سپیدی نقش بستیعلم برخاستی سلطان نشستی

شدی نزدیک آن صورت زمانیدر آن سنگ از گهر جستی نشانی

زدی بر پای آن صورت بسی بوسبرآوردی ز عشقش ناله چون کوس

که ای محراب چشم نقش‌بنداندوابخش درون دردمند‌ان

بت سیمین‌تن سنگین‌دل منبه تو گمره شده مسکین‌دل من

تو در سنگی چو گوهر پای‌بستهمن از سنگی چو گوهر دل‌شکسته

زمانی پیش او بگریستی زارپس از گریه نمودی عذر بسیار

وز‌آن جا برشدی بر پشتهٔ کوهبه پشت‌اندر گرفته بار اندوه

نظر کردی سوی قصر دل‌آرامبه زاری گفتی ای سرو گل‌اندام

جگرپالوده‌ای را دل برافروزز کارافتاده‌ را کاری درآموز

مراد بی‌مرادی را روا کنامید ناامید‌ی را وفا کن

تو خود دانم که از من یاد ناریکه یاری بهتر از من یاد داری

منم یاری که بر یادت شب و روزجهان سوزم به فریاد جهان‌سوز

تو را تا دل به خسرو شاد باشدغریبی چون منت کی یاد باشد؟

نشسته شاد شیرین چون گل نوشکرریز‌ان به یاد روی خسرو

فدا کرده چنین فرهاد مسکینز بهر جان شیرین جان شیرین

اگرچه ناری ای بدر منیر‌مپس از حجی و عمری در ضمیر‌م

من از عشق تو ای شمع شب‌افروزبدین روزم که می‌بینی بدین روز

در این دهلیزهٔ تنگ‌آفریدهوجودی دارم از سنگ آفریده

مرا هم بخت بد دامن گرفته‌استکه این بدبختی اندر من گرفته‌است

اگر نه ز آهن و سنگ است رویموفا از سنگ و آهن چند جویم‌؟

مکن زین بیش خواری بر دل تنگغریبی را مکش چون مار در سنگ

ترا پهلوی فربه نیست نایابکه داری بر یکی پهلو دو قصاب

منم تنها چنین بر پشته ماندهز ننگ لاغری ناکشته مانده

ز عشقت سوزم و می‌سازم از دورکه پروانه ندارد طاقت نور

از آن نزدیک‌ِ تو می‌ناید این خاککه باشد کار نزدیکان خطرناک

به حق آن‌که یاری حق‌شناسمکه جز کشتن منه بر سر سپاسم

مگر کز بند غم بازم رهانیکه مردن به مرا زین زندگانی

به روز من ستاره بر میایادبه بخت من کس از مادر مزایاد

مرا مادر دعا کرده‌است گوییکه از تو دور بادا هر چه جویی

اگر در تیغ دوران زحمتی هستچرا بُرّد تو را ناخن مرا دست‌؟

و گر بی‌میل شد پستان گردونچرا بخشد ترا شیر و مرا خون‌؟

بدان شیری که اول مادرت دادکه چون از جوی من شیری خوری شاد

کنی یادم به شیر شکرآلودکه دارد تشنه را شیر و شکر سود

به شیر‌ی چون شبانان دست گیرمکه در عشق تو چون طفلی به‌شیر‌م

به یاد آرم چو شیر خوشگوار‌انفراموشم مکن چون شیرخوار‌ان

گرم شیرینی‌ای نَدْهی ز جامتدهان شیرین همی‌دارم به نامت

چو کس جز تو ندارم یار و غمخوارمرا بی‌یار و بی غمخوار مگذار

زبان تر کن‌، بخوان این خشک‌لب رابه روز روشن آر این تیره‌شب را

به دانگی گرچه هستم با تو درویشتوانگر‌وار جان را می‌کشم پیش

ز دولتمند‌ی درویش باشدکه بی‌سرمایه سوداندیش باشد

مسوز آن دل که دلدار‌ش تو باشیز گیتی چارهٔ کارش تو باشی

چو در خوبی غریب افتادی ای ماهغریبان را فرو مگذار در راه

تو که‌ امروز از غریبی بی‌نصیبیبترس از محنت روز غریبی

طمع در زندگانی بسته بودمامید اندر جوانی بسته بودم

از آن هر دو کنون نومید گشتمبلا را خانهٔ جاوید گشتم

دریغا هر چه در عالم رفیق استترا تا وقت سختی هم‌طریق است

گه سختی تن‌آسانی پذیرندتو گویی دست و ایشان پای گیرند

مخور خونم که خون خوردم ز بهرتغریبم آخر ای من خاک شهر‌ت

چه بد کردم؟ که با من کینه جوییبد افتد گر بدی کردم، نگویی؟

خیالت را پرستش‌ها نمودمو گر جرمی جز این دارم جهود‌م

مکن با یار یک‌دل بی‌وفاییکه کس با کس نکرد این ناخدا‌یی

اگر بادم تو نیز ای سرو آزادسری چون بید درجنبان به این باد

و گر خاکم تو ای گنج خطرناکزیارت‌خانه‌ای برساز از این خاک

اگر نگذاری ای شمع طراز‌مکه پیهی در چراغت می‌گدازم

چنانم کش که دور از آستانترمیمی باشم از دست استخوانت

منم دراجهٔ مرغان شب‌خیزهمه شب مونسم مرغ شب‌آویز

شبی خواهم که بینی زاری‌ام راسحرخیزی و شب‌بیداری‌ام را

گر از پولاد داری دل نه از سنگببخشایی بر این مجروح دلتنگ

کشم هر لحظه جوری نونو از توبه یک جو بر تو ای من جوجو از تو

من افتاده چنین چون گاو رنجورتو می‌بینی‌، خرک می‌رانی از دور

کرم زین بیش کن با مردهٔ خویشمکن بیداد بر دل‌بردهٔ خویش

حقیقت دان‌، مجازی نیست این کاربه کار آیم که بازی نیست این کار

من اندر دست تو چون کاه پستموگرنه کوهْ عاجز شد ز دستم

چو من در زورِ دست از کوه بیشمچه باشد لشگری چون کوه پیشم؟

اگر من تیغ بر حیوان کنم تیزنه شبدیز‌م جوی سنجد نه پرویز

ز پرویز و ز شیرین و ز فرهادهمه در حرف پنجیم ای پری‌زاد

چرا چون نام هر یک پنج حرف استبه بردن پنجهٔ خسرو شگرف است؟

ندانم خصم را غالب‌تر از خویشکه در مغلوب و غالب نام من بیش

ولیک ادبار خود را می‌شناسموز اقبال مخالف می‌هراسم

هم ادباری عجب در راه دارمکه مقبل‌تر کسی بدخواه دارم

مبادا کس و گرچه شاه باشدکه او را مقبلی بدخواه باشد

از آن ترسم که در پیکار این کوهگرو بر خصم ماند بر من اندوه

مرا آن‌کس که این پیکار فرمودطلب‌کار هلاک جان من بود

در این سختی مرا شد مردن آسانکه جان در غصه دارم غصه در جان

مرا در عاشقی کاری است مشکلکه دل بر سنگ بستم سنگ بر دل

حقیقت دان مجازی نیست این کاربه کار آیم که بازی نیست این کار

توان خود را به سختی سنگ‌دل کردبدین سختی نه که‌ آهن را خجل کرد

مرا عشقت چو موم زرد سوزددلم بر خویشتن زین درد سوزد

مرا گر نقره و زر نیست در بارکه در پایت کشم خروار خروار

رخ زردم کند در اشک‌باریگهی زرکوبی و گه نقره‌کاری

ز سودای تو ای شمع جهان‌تابنه در بیداری آسوده‌ام نه در خواب

اگر بیدارم انده بایدم خوَردو گر در خوابم افزون باشدم درد

چو در بیداری و خواب این چنینمپناهی به ز تو خود را نبینم

بیا کز مردمی جان بر تو ریزمنه دیو‌م که‌آخر از مردم گریزم

کسی دربند مردم چون نباشد‌؟که او از سنگ‌، مردم می‌تراشد

تراشم سنگ و این پنهانی‌ام نیستکه در پیش است در پیشانی‌ام نیست

کسی را روبرو از خلق بخت استکه چون آیینه پیشانیش سخت است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی‌؟که دارد چون بنفشه شرمناکی‌

ز بی‌شرمی کسی کاو شوخ‌دیده‌ استچو نرگس با کلاه زر کشیده‌است

جهان را نیست کُردی پستر از مننبینی هیچ‌کس بی‌کس‌تر از من

نه چندان دوستی دارم دل‌آویزکه گر روزی بیفتم گویدم خیز

نه چندانم کسی در خیل پیدا‌ستکه گر میرم کند بالین من راست

منم تنها در این اندوه و جانیفدا کرده سری بر آستانی

اگر صد سال در چاهی نشینمکسی جز آه خود بالا نبینم

و گر گردم به کوه و دشت صد سالبه جز سایه کسم ناید به دنبال

چه سگ‌جانم که با این دردناکیچو سگ‌داران دوَم خونی و خاکی

سگان را در جهان جای و مرا نهگیا را بر زمین پای و مرا نه

پلنگان را به کوهستان پناه استنهنگان را به دریا جایگاه است

من بی‌سنگ خاکی مانده دل‌تنگنه در خاکم در آسایش نه در سنگ

چو بر خاکم نبود از غم جداییشوم در خاک تا یابم رهایی

مبادا کس بدین بی‌خانمانیبدین تلخی چه باید زندگانی‌؟!

به تو باد هلاکم می‌دواندخطا گفتم که خاکم می‌دواند

چو تو هستی نگویم کیستم منده آن توست در ده چیستم من؟

نشاید گفت من هستم تو هستیکه آنگه لازم آید خودپرستی

به رفتن باز می‌کوشم، چه سود است‌؟نیابم ره که پیش‌آهنگ دود است

درین منزل که پای از پویه فرسودرسیدن دیر می‌بینم شدن زود

به رفتن مرکبم بس تیزگام استندانم جای آرامم کدام است

چو از غم نیستم یک لحظه آزادنخواهم هیچ کس را در جهان شاد

دلا دانی که دانایان چه گفتند‌؟در آن دریا که دُرّ عقل سفتند‌؟

کسی که‌او را بود در طبع سستینخواهد هیچ‌کس را تن‌درستی

مرا عشق از کجا درخورد باشدکه بر مویی هزاران درد باشد

بدین بی‌روغنی مغز دماغمغم دل بین که سوزد چون چراغم

ز من خاکستر‌ی مانده در این دردبه خاکستر توان آتش نهان کرد

منم خاکی چو باد از جای رفتهنشاط از دست و زور از پای رفته

اگر پایی به دست آرم دگرباربه دامن درکشم چون نقش دیوار

چو نقطه زیر پرگار آورم رویشوم در نقش دیوار آورم روی

به صد دیوار سنگین پیش و پس راببندم تا نبینم نقش کس را

نبندم دل دگر در صورت کساز این صورت پرستیدن مرا بس

چو زین صورت حدیثی چند راندیدل مسکین بر آن صورت فشاندی

چو شب روی از ولایت درکشیدیسپاهِ روز رایت برکشیدی

دگر بار آن قیامت‌روز شب‌خیزبه زخم کوه کردی تیشه را تیز

به شب تا روز گوهربار بودیبه روزش سنگ سفتن کار بودی

ز بس سنگ و ز بس گوهر که می‌ریختدماغش سنگ با گوهر برآمیخت

به گرد عالم از فرهاد رنجورحدیث کوه کندن گشت مشهور

ز هر بقعه شدندی سنگ‌سایانبماندندی در او انگشت‌خایان

ز سنگ و آهنش حیران شدندیدر آن سرگشته سرگردان شدندی

Bisütunda şəkli qurtardı Fərhad,Könlündə bir həsrət, dilində fəryad

Dağların bağrını dəlib sökürdü,Yekə, sərt daşları qırıb tökürdü.

Fərhad qart daşlara eylədikcə güc,Sanki hər qayadan qopurdu bir bürc.

Axşam qəmli çöldən çəkilib günəş,Dağların başında yananda atəş,

Qara ağ üstünə naxış salaraq,Sultan əyləşəndə, qalxanda bayraq,

O şəklin yanında gəlib durardı,Baxıb daşa, onda gövhər arardı.

Öpərdi o şəklin ayaqlarından,Təbiltək qəlbindən qalxardı fəğan:

"Rəssamlar gözünün mehrabı sənsən.Qəlbi dərdlilərə dərman verənsən!

Sən, ey gümüşbədən, daş qəlbli dilbər,Eşqinin yolunda oldum dərbədər!

Sən gövhərtək daşda ayağı bağlı,Mən gövhərtək daşdan ürəyi dağlı."

Qarşısında durub ağlayır zar-zar,Sonra deyərdi ki: "Əfv et, ey nigar!"

Ordan qəm yükünü alıb dalına,Pərişan çıxardı dağın yalına.

O yerdən Şirinin qəsrinə baxar,Deyərdi: "Eşit, ey gül bədənli yar!

Bu qəlbi yanmışa göstər bir işıq.Bu yorğun heykələ ol bir yaraşıq.

Bu həsrət qalmışın istəyini ver,Ümidsiz könlümün diləyini ver.

Bilirəm, yadına düşmürəm, yəqin,Çünki məndən yaxşı yarın var sənin.

Səni sevən bircə mənəm ki, hər günFəryad qoparıram vüsalın üçün.

Sən bir təzə gültək oturub dilşad,Mey içib edirkən Xosrov şahı yad

Bu zavallı Fərhad şirin canınıVerib, yad eyləyir Şirin canını.

Ey ayım, gəlmirəm mən xatirinəHəccdən, Əmrədən sonra da yenə.

Mən sənin eşqindən, ey işıqlı şam,Görürsən ki, nə pis günə qalmışam.

Məskənim sərt daşlar, dar qayalardır,Daşdan yaranmış bir vücudum vardır.

Üzüm deyildirsə daşdan, dəmirdən,Neçin daş-dəmirdən vəfa umum mən?

Qəlbimi gəl qırma, buna nə hacət?Qəribi ilantək daşlama, rəhm et!

Hər tərəfdən sənə tapılar qurban,Vardır gözlərintək iki canalan.

Bircə mənəm arıq, sürüdən uzaq,Qurbanlığa belə yaramıram, bax!

Dözərəm eşqinə mən yana-yana,Çox davamsız olur nura pərvanə.

Sənə yanaşmaqdan bir az qorxaraq,Səndən uzaq gəzir daim bu torpaq.

And verirəm, ey yar, yetər bu zillət,Öldürsən qoyarsan boynuma minnət.

Gəl, öldürdü məni bu qəmli zindan.Ölüm çox yaxşıdır bu yaşamaqdan.

Ulduzun bataydı mən doğulanda,Olmasın mənimtək bir doğulan da.

Zəmanə qılıncı rəhmlidirsə,Bir gözlə baxmayır neçin hər kəsə?

Sənin dırnağını kəsir, işə bax,Mənim əllərimi doğrayır ancaq.

Neçin öz döşündən bu qoca dövranSənə süd içirdir, mənə qızıl qan?

Ananın südünə and verirəm mən,Çəkdiyim o arxdan sən süd içirkən

Südlü şəkərinlə məni yada sal,Şəkərli süd edər təşnəni xoşhal.

Çoban kimi südlə et mənə kömək,Möhtacam südünə sənin körpətək.

O arxdan içərkən südü hər səhərSüdəmər uşaqdan olma bixəbər.

Şərbət verməsən də şirin camından.Adınla şirindir ağzım hər zaman.

Səndən başqa vardır nə yar, nə qəmxar.Qəmxarsız buraxma məni, ey nigar!

Çağır bu təşnəni, başla bir sözə,Qaranlıq gecəni döndər gündüzə.

Verməyə şeyi var bu yoxsulun da,Canımdan keçərəm sənin yolunda.

Yoxsul dövlətlidir, onunçün əlbət,Mayasız götürər çoxlu mənfəət.

Sənə can deyənin könlünü qırma!Qəlbim səninkidir, onu sındırma!

Ayüzlüm, gözəlsən belə qəribə,Yanına yol göstər dərdli qəribə.

Qəriblər dərdindən yoxdur xəbərin,Qorx ki, gəlir bir gün qərib günlərin.

Əfsus, yoldaşların vəfası budur,Yaman günə qədər sənə dost olur.

Səni yalqız qoyar dar gündə, inan,Desən əl tut, onlar tutar ayaqdan.

Qan içmə, eşqində qanlar içmişəm,Qəribəm, yolunda candan keçmişəm.

Neyləmişəm, mənə kin bağlamısan?Deməsən, olaram daha pərişan.

Oldum xəyalının pərəstişkarı,Başqa günahım var, özün de barı?

Səni sevən yara göstər bir vəfa,Kim etmiş sən qədər yarına cəfa?

Ey azad sərv, əgər olsam külək də,Söyüdtək başını əy bu küləkdə.

Mən qara torpağam, sən xəznə, ey mah,Elə bu torpağı bir ziyarətgah.

Ey şam, istəmirsən piy kimi yanım,Sənin çırağında hər gün odlanım?

Kandardan uzaqda gəl söndür barı,Qoyma ki, mən çəkim bu əzabları.

Bir sakit qalayam, dörd yanım gecə,İshaq-Mushaqlardır yoldaşım təkcə.

Fəğan eyləyirəm sübhədək, eşit,Mən kimi zarımaz rahib və zahid.

Görəydin bir gecə ahü zarımı,Gecələr sübhədət intizarımı.

Ürəyin daş deyil, polad olsa da,Yaralı qəlbimi salarsan yada.

Könlüm əziyyətdən bir dincəlmədi,Eşqinlə doğrandım, rəhmin gəlmədi.

Xəstə öküz kimi yıxılmışam mən,Eşşəyini məndən uzaq sürürsən.

Gəl, öz qurbanına baxmadan getmə,Qəlbimi almısan, daha zülm etmə!

Əlimdə acizdir dağ da hər zaman,Olmuşam əlində aciz bir saman.

Dağlardan artıqdır mənim qüvvətim,Orduları pozar mənim qüdrətim.

Canlı öldürməkçün qılıncı çəksəm,Şəbdiz, Xosrov durmaz qarşımda bir dəm.

Pərviz, Şirin, Fərhad - bu sözlərin, bax,Hərəsinin vardır beş hərfi ancaq.

Hər üç adın hərfi bərabər ikənPərvizin pəncəsi bəs udur nədən?

Mən qalib də çıxsam, məğlub da, hər an,İnan ki, üstünəm yenə də ondan.

Ancaq neyləyim ki, bəxtim dönükdür,Səadət ulduzum nursuz, sönükdür.

Yolumun üstündə vardır yüz əngəl,Sən də bu işlərdə bir tutmursan əl.

Şah olsa da, yenə heç kimsə zinharBir xoşbəxt düşmənə olmasın düçar.

Qorxuram bu vuruş uğursuz ola,Mərci düşmən uda, mənə qəm qala.

Bu dağla vuruşa məni göndərənİstəyir ki, burda həlak olum mən.

Belə çətin işdə ölmək asandır,Canım qüssədədir, qüssəmdə candır.

Bu eşqin zilləti var, söylə, kimdə?Ümidim daşdadır, daş ürəyimdə.

Bu iş məcaz deyil, bir haqdır ancaq,Zənn etmə bu işi boş bir oyuncaq.

Daş ürəkli olmaq çətin deyildir,Ancaq elə yox ki, utansın dəmir.

Eşqin sarı mumtək məni yandırır,Dərdin ürəyimi alovlandırır.

Mənim nə qızılım, nə gümüşüm var,Tökəm ayağına hey xalvar-xalvar.

Saralmış üzümə yaşlar tökülmüş -Bəzən qızıl kimi, bəzən də gümüş.

Eşqinlə, ey dünya nurlandıran şam,Nə gündüz, nə gecə rahat olmuşam.

Mən oyaq olanda hey çəkirəm qəm,Daha da çox olur yatanda qüssəm.

Gecəli-gündüzlü bitməyir ahım,Yoxdur səndən özgə mənim pənahım.

Mərdanə eyləyim sənə can nisar,Div deyiləm qaçım insandan kənar.

Daşdan insan yonan bir adam beləİsanın qeydinə qalmazmı, söylə?

Mənim daş yonduğum bəlli bir işdir,Ancaq ki, alnımda daş bitməmişdir.

Kimin ki, alnının aynası bərkdir,Xoş günü dünyada o görəcəkdir.

Bənövşələr kimi utancaq olanDünyada boy atmaz heç vaxt, heç zaman.

Nərgiz gülü kimi utanmaz olanBaşı taclı olar, hər işi asan.

Dünyada mən kimi bir bədbəxt hanı?İtirmişəm bütün dostu, aşnanı.

Nə bir dostum var ki, yıxılan zaman"Qalx ayağa!" deyib, tutsun qolumdan.

Nə də öz tayfamdan adamlarım var,Öləndə qəbrimi barı qazalar.

Qəm-qüssə içində mən tək qalmışam,Səcdəgahım sənsən hər səhər-axşam.

Yüz il bir quyuda əyləşsəm əgər,Yenə də üstümdə öz ahım gəzər.

Gəzsəm dağı, daşı yüz il də məntək,Arxamca bir ancaq kölgəm gələcək.

Gör nə it canlıyam, bu dərdlə beləQuduz it tutantək dözürəm hələ.

İtin də yeri var, mən yersizəm, bax.Ot qədər sevməyir məni bu torpaq.

Dağlıqda pənahı tapır hər pələng,Böyük dəryalarda yaşayır nəhəng.

Çırpınan qəlbimə yoxdur bir aram,Nə yerdə, nə daşda rahat oluram.

Yer üstündə yoxdur rahat həyatım,Bəlkə yer altında dincliyə çatım.

Yuvasız olmasın bir kimsə, heyhat!..Nə lazımdır belə acı bir həyat!

Ölüm yeli qovur yanına məni,Səhv etdim, torpağım çəkir bədəni.

Sən varsan, demirəm, mən də Fərhadam,Bu kənd səninkidir, burda mən yadam.

Sən də varsan, mən də, - ah, necə deyim!Bu xudpəsəndliyə razı olar kim?

Getmək istəyirəm, heyhat, nə çarə,Tüstü yayılmışdır bütün yollara.

Bu yollarda elə olmuşam bihal,Ölüm gələcəkdir çatmadan vüsal.

Atım yüyürməkdə xeyli qoçaqdır,Bilmirəm ki, harda dayanacaqdır.

Mən olmadığımçün qəmlərdən azad,Dünyada heç kəsi istəmirəm şad.

Fərasət dürrünü deşən kişilər,Könül, bilirsənmi, nə söyləmişlər?

Dünyada canı sağ olmayan hər kəsKimsənin canını sağlam istəməz.

Bu eşq indi mənə yaraşar məgər?Hər tükümdə min-min dərdim gizlənər.

Beynim, iliyim də belə yağsızkan,Dərdimdir çıraqtək məni yandıran.

Ancaq kül qalmışdır bu dərdlə məndə.Od gizləmək olar bu gül bədəndə.

Mən bir torpağam ki, sovurur külək,Qalmışam nəşəsiz, gücdən düşərək.

Əgər dönsə geri bir də iqtidar,Divar nəqşi kimi qalaram naçar.

Pərgarda gizlənən nöqtətək müdamO surət önündə donub duraram.

Bir başqa surətə könül vermərəm.Bəsdir bu surətdən çəkdiyim ələm."

Elə ki, gecəni göylər udardı,Gündüzün qoşunu bayraq tutardı.

Fərhad gözlərini yummamış hələKülüngünü yenə alırdı ələ.

Gecə sübhə kimi edirdi fəryad,Gündüz daş çapırdı zavallı Fərhad.

Külüngü daş tökür, gözləri gövhər,Daşı boyayırdı qan saçan gözlər.

"Xəstə Fərhad" adı gəzdi dünyanı,Dillərdə dolaşdı onun dastanı.

Daş yonanlar gəlib yad ölkələrdənÇox heyrət etdilər onu görərkən.

O sevdalı başa nəzər saldılar,O külüngə, daşa heyran qaldılar.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов