Əhməd şah xəl olunandan sonra istəyir Tehrandakı əmlakını satsın.

Satmışam hər yanı ancaq ləfzi-İranım qalıb.
Bir dili’-pürşəhvətim, bir də yox imanım qalıb.

İndi ki, təxti-hökumətdən salıb millət məni,
İndi ki, xalqım hesab etmişlə biqeyrət məni
Pullarım şantanda bitmişdir basıb heyrət məni
Çirk qalstuk, köynəkimlə, boş cibişdanım qalıb,
Bir tütünsüz narkiləm, bir sövti-qəlyanım qalıb.

Qalmışam qürbətdə pulsuz çox məlalım var mənim
Məmləkətdə bir bölük əhli-əyalım var mənim
Həm də Tehranda bir az məxsusi malım var mənim
Altı hamam ilə dörd-beş əski gülxanım qalıb.
Dörd uçuq karvansaram, bir qədri dükkanım qalıb,

Əlli-altımış fabrikim, hər yerdə dörd-beş mə’dənim,
Cümlə tiryəkxanələrdə var böyük səhmim mənim,
Böylə sərvətlə rəvamı qürbət olsun məskənim?
Orda, Tehran ilə Şimran, burda şantanım qalıb.
Orda İran, burda bir qəlbi-pərişanım qalıb.

İşləyib öz zəhmətimlə bir neçə mülk almışam
Öz atamdan qalma xərc ilə otaq saldırmışam
Dövlətim orda, mən isə burda pulsuz qalmışam
Bir silindir, bir əsa, bir köhnə yorğanım qalıb,
Bir dili-pürşəhvətim, bir də yox imanım qalıb.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Сатира