Dağların
(Aran köçü)
Gəldi payız fəsli, saraldı, solduƏlvan çiçəkləri xalı dağların.Oynaşır başında qara buludlar,Yaxşı görünməyir halı dağların.
İndi yavaş-yavaş duman alçalır,Yel vurur, hər kalış min hava çalır.Yetim uşaq kimi kimsəsiz qalır,Yamacı dağların, yalı dağların.
Dünyanın işləri sığmaz kamala,Kim bilir sabaha kim ölüb-qala?Barı-barxanalı düşübdür yolaMələşə-mələşə malı dağların.
Çıxıb kəlləsinə Maymağın qarıTa burda qalmağın yoxdur uyarı,Qaynar bulaqları, axar sularıYenə də özündə qalı dağların.
Demədim dağlarda boran yaxşıdır.Yaradan yaxşıdır, quran yaxşıdırSarı buğda verən aran yaxşıdır!Vaxtı keçdi bu vəfalı dağlarınQazmayurd, 1926
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/osman-sarivelli-daglarin
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Ahəngər deyiləm, naşı bəzirgan,Gözüm dürdanədə, a yəməndədi.
Dünyanın ən iri gözü, ən iri çayı, dəniziTanrım, əsirlikdə başları kəsilən şəhidlərimizin son baxışlarıyla göyüzünün hərəkətini onların son anda gözlərini zillədikləri yerdəcə durdurdun, beləcə, zamanı da dayandırdın. Bu dünyada daha heç kəs qocalmır. Şəhid anaları da elə həmin andakı şəkillərindəcə qalıblar, saçlarında bircəcə dən də artmayıb, çünki şəhidlərimiz gözlərini göyüzünə zilləyib göyüzünün hərəkətini, həm də zamanı dayandırmaqla anaların saçlarını ağarmaqdan, üzlərini qırışmaqdan qorudular. Yoxsa anlar axıb getdikcə, analar da axıb gedəcəkdi, saçları ağlarda, üzləri qırışlarda itəcəkdi və mənim başım da hər an yenidən kəsiləcəkdi, elə kəsilən kimi də boynum dünyanın ən iri gözünə, o gözdən axan çay isə dünyanın ən iri çayına, dənizinə çevriləcəkdi.– Canımın harasındasa,
NeylimBahar oldu, qurı çaylar daşalı,Sökuldu könlümün bəndi, neylim.
GülBəs gülümüz hardadır,Deyin, dostlar, aşnalar,