پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد

یک جرعه به ذات خود ازان بادهٔ صافیدر داد که گرد از من و از ذات بر آورد

در بتکده‌ای برد مرا مست و بدیدمرویی، که خروش از جگر لات بر آورد

خورشید جبینی، که فروع رخش از دورچون شعله زد، آشوب ز ذرات بر آورد

چون در شدم، آن قامت رعنا به قیامیدل را ز مقام و ز مقامات برآورد

چون جان رخ او دید، پس دست گزیدنانگشت شهادت به تحیات برآورد

با اوحدی از راه کرامت سخنی گفتوز بحر دلش موج کرامات برآورد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине