معراج ما به روح و روان بود صبح دمدیدار ما به دیدهٔ جان بود صبح دم

آن دلفروز پرده برانداخت همچو روزاز چشم غیر اگرچه نهان بود صبح دم

چون فکرتم ز انفس و آفاق در گذشتپرواز من برون ز جهان بود صبح‌دم

با جبرئیل عقل روانم، که شاد باد،از رفرف دماغ روان بود صبح دم

جایی رسید فکرم و بگذشت، کندروروح‌القدس کشیده عنان بود صبح دم

طاوس جانم از هوس منتهای وصلبر شاخ سدره جلوه کنان بود صبح دم

دریافتم ز قرب مکانی و منزلیکان جانه منزل و نه مکان بود صبح دم

اندیشها که وهم هراسنده کرده بودبا شوق گفتنم نه چنان بود صبح‌دم

و آن سودها که نفس هوس پیشه جمع داشتدر کوی عشق جمله زیان بود صبح دم

او خود ثنای خود به خودی گفت: کاوحدیاز وصف حال کند زبان بود صبح‌دم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов