منازل سفرت پیش دیده می‌آرماگر چه هیچ به منزل نمی‌رسد بارم

گیاه مهر بروید ز خاک منزل توکه من ز دیده برو آب مهر می‌بارم

از آن به روز وداعت نهان شدم ز نظرکز آب چشم روان فاش میشد اسرارم

مجال آمدن و پای راه رفتن نیستکه رخت خویش بر آن خاک آستان دارم

به روز گویمت: امشب به خواب خواهم دیدچو شب شود همه شب تا به روز بیدارم

گرم به روز قرارست یا به شب بی‌توز روز وصل و شب صحبت تو بیزارم

به جای آنم، اگر بر دلم ببخشایندکه دل بدادم و از درد بیدلی زارم

مرا به خوان وز درد فراق هیچ مپرسکه آب دیده نیابت کند ز گفتارم

ببر ز من طمع طوع و بندگی، که هنوزبدان کمند که افگنده‌ای گرفتارم

بتاب دوزخ هجران تمام خواهم سوختاگر سبک نبدی در بهشت دیدارم

تویی ز مردم چشمم عزیزتر، گر چهمن از برای تو در چشم مردمان خوارم

دل از رکاب تو خالی نمی‌شود باریاگر چه نیست بر آن در چو اوحدی بارم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке