دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریموقتست کز وصال تو جانی بپروریم

نه‌نه، چه جای وصل؟ که ما را ز روزگاراین مایه بس که: یاد تو در خاطر آوریم

آن چتر سلطنت، که تو در سر کشیده‌ایدر سایهٔ تو هم نگذارد که بنگریم

عیدیست هر به ماهی اگر ابروی تراهمچون هلال عید ببینیم و بگذریم

روزی به بزم و مجلس ما در نیامدیتا بنگری که: بی‌تو چه خونابه میخوریم؟

احول ما، کجاست، دبیری که بشنودتا نامه می‌نویسد و ما جامه می‌دریم

از ما کسی به هیچ مسلمان خبر نکرد:کامروز مدتیست که در بند کافریم

ناز ترا کجاست خریدار به ز ما؟کان را بهر بها که تو گویی همی‌خریم

هر روز رنج ما ز فراقت بتر شودایدون گمان بری تو که هر روز بهتریم

گوشی بما نداشته‌ای هیچ بار و مادر گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دریم

ما را، اگر چه صد سخن تلخ گفته‌ایبا یاد گفتهای تو در شهد و شکریم

صد شب گریستیم ز هجرت چو اوحدیباشد که: با وصال تو روزی به سر بریم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке