آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو
آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
گرد از تنم به قد برآورد و همچنانبر دل نمیشود متصور گذار ازو
گر پیش او گذار کنی، ای نسیم صبحپیغام من بگوی و سلامی بیار ازو
او گر به اختیار دل ما رود دمیگردد دل شکستهٔ ما به اختیار ازو
روزی به لطف اگر سگ کویم لقب نهدزانگه مرا همیشه بس این افتخار ازو
هر کس که با درخت گلی دوستی کندشرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو
آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیبعاشق نشد هنوز، تو باور مدار ازو
گر دوست بر دل تو زند زخم بیشمارآن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو
تا از کنارم آن گهر شبچراغ رفتاز خون دیده پر گهرم شد کنار ازو
او را به خون دیده بپروردهایم، لیکشاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو
داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و مادل شاد میکنیم بدین یادگار ازو
گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتیگفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-684
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Yetdik cahanda cana yetişməz əcəl-məcəlEy kaş ola bu dirilikə ölmək bədəl-mədəl
Məni-bimarə müddətdir olub yaği qara gözlərMəni-bimarə müddətdir olub yaği qara gözlər,Könüldə tari-mujganın qalıb baqi, qara gözlər.
VücudnaməƏrbəeyi-ənasir şeş cihətdənXəlq elədi məni qadir-i Ğəffar.
Təcnis: Ey əbrusi kaman müjgani xədəngEy əbrusi kaman, müjgani xədəngDurubsan qəsdimə yarağıla sən