ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردیدورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی

این سرخی من زردی رخ تستورنه من مسکین کیم از سرخی و زردی؟

بدخواه که بر دوری ما رشک چنین بردگر با تو بدیدی که نشستیم چه کردی؟

گو: جمله جهان تیغ برآرید، که با کسما را سر پرخاش نماندست و نبردی

روی از سخن سرد حسودان نتوان تافتخالی نبود عاشقی از گرمی و سردی

ما را ز جهان جز سخن دوست مگوییدزنهار! که این باغ بدادیم بوردی

کاری به از اندیشهٔ آن یار ندیدیمبشنو که: چنین کار برآید ز نوردی

در هیچ قدح بهتر ازین می نتوان یافتدریاب که: هر قطره ازین باده و مردی

ای اوحدی، اندیشه مکن ز آتش دوزخگر می‌رسی از خاک در دوست به گردی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви